روز سه‌شنبه، بیست‌ونهم اردیبهشت‌ماه، برابر با یکصدودهمین زادروز مصدق بزرگ به‌سان سال‌های گذشته در قلعه‌ی احمدآباد، که پیکر بی‌جان این همیشه‌پیشوا در آن به‌گونه‌ی امانت سپرده شده است، آيین ویژه‌ای برگزار گردید.

اندیشه‌ی بزرگ‌داشت زادروز دکتر محمد مصدق برای نخستین بار در حزب ملت ایران به پیروی از جهان‌بینی آفریننده و پویایی که دارد پدید آمد و سرانجام، از بیست‌ونهم اردیبهشت‌ماه یکهزاروسیصدوپنجاه‌وپنج، جامه‌ی عمل پوشید. در این روز، به‌رغم جو اختناق‌آمیزی که بر کشور حاکم بود، پایوران برجسته‌ی حزب ملت ایران در قلعه‌ی احمدآباد حضور یافتند و، در حالی که طنین سرود «ای ایران» به گوش می‌رسید، مزار مصدق بزرگ را گلباران کردند و ماکت یک مخزن و دکل را به نشان پیروزی جنبش ملّی شدن صنعت نفت در آن جای دادند.

از آن پس، همه‌ساله، در زادروز مصدق بزرگ، چه در قلعه‌ی احمدآباد و چه در دیگر گوشه‌های ایران‌زمین و به‌ویژه در کلان‌شهر تهران، آیین‌های شورانگیزی که گستردگی آن بستگی به وضع آزادی‌های فردی و اجتماعی در کشور داشته همراه با نشر پیام و جزوه و نیز پخش پوستر برگزار شده است.

امسال آیین ویژه‌ی زادروز مصدق بزرگ در میان خشم و پرخاشی که مردم نسبت به زشت‌کارهای برکرسی‌‌قدرت‌نشستگان در کشور دارند با شکوه چشمگیری در قلعه‌ی احمدآباد برپا گردید.

آرمان‌خواهانی که گردانندگی کارهای قلعه‌ی احمدآباد را بی‌هیچ چشم‌داشتی بر عهده گرفته‌اند از ساعت نه بامداد با گشودن درهای این «زیارتگه رندان جهان» و، پس از پخش نوار چند آیه از قرآنمجید، آماده‌ی پذیرایی همگانی شدند؛ و به‌تدریج شماری از رهبران و گردانندگان حزب ملت ایران با همسران خود از راه رسیدند و، پس از فاتحه‌خوانی و گل‌گذاری، در صحن جلوی ساختمان گرد آمدند. به‌تدریج شماری از مردم بیداردل و پاره‌ای از هواداران جبهه‌ی ملّی و نیز تنی چند از هموندان دیرپای حزب ایران، که از برگزاری این آیین باخبر شده بودند، به قلعه‌ی احمدآباد آمدند و به دیگران پیوستند.

پاسی از نیمه‌ی روز گذشته، دکتر محمود مصدق و مادر گران‌مایه و یکی از فرزندان خردسالش به‌گونه‌ی میزبانان اصلی این پذیرایی همگانی به قلعه‌ی احمدآباد وارد شدند و، پس از اندک درنگی، در آرامگاه نیای نام‌آور خود در میان گردآمدگان جای گرفتند.

یک ساعت از نیمه‌ی روز گذشته، حاضران به صرف نهار ساده‌ای که آماده گردیده بود فراخوانده شدند؛ و سپس چند چهره‌ی سیاسی سرشناس، از جمله دکتر شمس‌الدین امیرعلایی، از اندک شمار همکاران بازمانده‌ی مصدق بزرگ، و علی اردلان، هم از گرد راه رسیدند.

در ساعت پانزده، برابر قرار قبلی، داریوش فروهر، که همچنان «خود را سرباز کوچکی در سپاه مصدق بزرگ می‌داند»، در میان چند تن از هموندان سازمان جوانان حزب ملت ایران به قلعه‌ی احمدآباد رسید و یکسره برای ادای احترام به آستان «همیشه‌پیشوای ملت» پا نهاد و، پس از فاتحه‌خوانی و گل‌گذاری، در جمع حاضران قرار گرفت. اندکی بعد، انبوهی از هواداران و هموندان حزب ملت ایران، که بستگان شوراهای گروه اجتماعی و کانون‌های کوشندگی سازمان ناحیه‌ای تهران، این نهاد دیرینه‌سال، در پیشاپیش آنان بودند، به قلعه‌ی احمدآباد سرازیر شدند و، پس از نثار شاخه‌های گل و خواندن فاتحه بر مزار مصدق بزرگ، به گردآمدگان در صحن جلویی ساختمان پیوستند و شور تازه‌ای پدید آوردند.

از این هنگام، اجرای برنامه‌ی پیش‌بینی‌شده برای گرامی‌داشت زادروز مصدق بزرگ با قرار دادن کیک زیبایی که عدد۱۱۰ بر روی آن نقش بسته بود بر روی میزی در میان گردآمدگان در صحن قلعه‌ی احمدآباد آغاز گردید.

نخست، امیرحسین مصدق، کوچک‌ترین بازمانده‌ی خانواده‌ی پیشوای ملت در ایران، یک شمع بلند و ده شمع کوتاه قرار‌داده‌شده بر روی کیک را در حالی که آوای سرود «مصدق، مبارز بزرگ» به گوش می‌رسید روشن کرد و، با یاوری دو بانوی وابسته به حزب ملت ایران، آن را در تکه‌های کوچک برید که در میان حاضران پخش گردید. سپس دکتر محمود مصدق از تمامی کسانی که از راه‌های دور و نزدیک در این آیین بزرگ‌داشت شرکت نموده بودند، به‌ویژه روستاییان احمدآباد و پذیرایی‌کنندگان، سپاس‌گزاری کرد؛ و دکتر شمس‌الدین امیرعلایی نیز با ایراد گفتار کوتاهی در ستایش پیشوای خود شعری پیرامون کودتای بیست‌وهشتم مرداد ماه یکهزاروسیصدوسی‌ودو برخواند.

نزدیک به ساعت هجده، پس از یک دقیقه سکوت به احترام مصدق بزرگ، همه‌ی گردآمدگان طنین سرود «ای ایران» را به‌گونه‌ی شورانگیزی درافکندند و، در حالی که سیمای یکایک آنان از پیمانی دوباره و تصمیمی خلل‌ناپذیر برای تلاش در راستای بازگرداندن پیروزی‌های گذشته نشان داشت، قلعه‌ی احمدآباد را ترک کردند.

]]> 2569 https://www.forouharha.net/2022/01/12/13710329_hbi/ Wed, 12 Jan 2022 21:57:11 +0000 https://www.forouharha.net/?p=2571 خجسته باد روز خلع ید از استعمار، روز کارگران ایران

هم‌میهنان، کارگران بیداردل،

پاره‌ای از رویدادها در فرازونشیب زندگی ملت‌ها به اندازه‌ای سرنوشت‌ساز هستند که یادآوری چگونگی آن‌ها پیوسته وظیفه‌ای تاریخی تلقی می‌شود. چهل‌ویک سال پیش، ایرانیان پس از یک قرن و نیم شکست و پراکندگی در روز بیست‌ونهم خردادماه یکهزاروسیصدوسی گام بزرگی در راستای رهایی از سلطه‌ی بیگانه برداشتند و، با خلع ید از استعمار، گردانندگی صنعت نفت در سراسر کشور را بر عهده گرفتند.

«گرچه در خلع ید از غارتگران بیگانه، که به رهبری مصدق بزرگ انجام گرفت، همه‌ی گروه‌های اجتماعی سهم داشتند؛ ولی، چون در آن هنگامه‌ی غرورآفرین درفش ملّی به دست توانای کارگران بر فراز دکل‌های چاه‌ها و ساختمان‌های پالایشگاه نفت بر اهتزاز درآمد، به‌حق این روز خجسته ‘روز کارگران ایران’ نامیده شد.» جنبش کارگری ایران از سال‌های پیش و هم‌زمان با پی‌ریزی نخستین واحدهای صنعتی نوین در کشور و خیزش مشروطیت پا گرفته بود؛ ولی نقش برجسته‌ی این گروه اجتماعی سازنده در خلع ید از استعمار جایگاه والای آنان را در پاسداری از هستی ملّی بیش از پیش نمایان کرد.

این رویداد تاریخی نه تنها پایان یافتن سالیان دراز بردگی اقتصادی و ره‌آوردهای شوم سیاسی، اجتماعی، و فرهنگی آن را نوید می‌داد؛ بلکه تیری شکافنده بر قلب اهرمن ناامیدی و ازخودباختگی بود و به‌ویژه از کارگر به‌خواری‌کشیده‌شده‌ی ایرانی انسانی به‌خویشتن‌خویش‌بازگشته و آزاد ساخت. از آن پس، اردوی کارگران ایران با روشن‌بینی و یگانگی بیشتری، از یک سو، برای از میان بردن شیوه‌های گوناگون بهره‌کشی سوداگرانه از نیروی خود و، از سوی دیگر، در راستای برآورد خواست‌های ملّی به کوششی خستگی‌ناپذیر برخاست و همواره در پیکارهای مردمی پیشگام دیگر گروه‌های اجتماعی بود. این پیشگامی به‌ویژه در گیرودار انقلاب بیست‌ودوم بهمن، که عدالت همگانی را در ردیف استقلال ملّی و آزادی‌های فردی و اجتماعی هدف قرار داده بود، به‌خوبی آشکار گردید.

در پی آن پیروزی بزرگ، امید می‌رفت که، در ایران بپاخاسته، استثمار به همراه استبداد و استعمار به زباله‌دانی تاریخ فروافتد؛ و در آغازها نیز گام‌های استواری در این راستا برداشته شد؛ ولی واپس‌گرایان به‌قدرت‌رسیده خیلی زود جدول ارزش‌های انقلاب را درهم‌شکستند و حیله‌گرانه از دگرگونی‌های بنیادی در همه‌ی زمینه‌های زندگی ملّی پیشگیری کردند. در این میان، کارگران با کینه‌توزی بی‌مانند ازگردراه‌رسیدگان، که هم بساط تاراجگری گسترده و هم با ترفندهای گوناگون به دفاع از سرمایه‌داری لجام‌گسیخته پرداختند، روبه‌رو گردیدند و هر کوشش حق‌طلبانه‌ی آنان با از دست دادن کار، زندان و شکنجه و حتی کشتار درهم‌شکسته شد.

اکنون، کارگران به‌سختی در تنگنا افتاده‌اند، امنیت شغلی ندارند، دستمزدی درخور هزینه‌های زندگی دریافت نمی‌کنند، از بیمه‌های اجتماعی درستی برخوردار نیستند و، با فروپاشی سازمان‌های صنفی خود، که قربانی توطئه‌ی انحصارگران شده است، در برابر پای‌مال گردیدن هر حق قانونی خود بی‌دفاع مانده‌اند.

با این همه، جنبش کارگران ایران آن چنان درون‌مایه‌ی سرشاری دارد که همه‌ی سرکوب‌های کور را پشت سر گذارده است و می‌رود تا دوران شکوفایی تازه‌ای را آغاز کند و همه‌ی گزارش‌های رسیده از سراسر کشور ایستادگی و کوشش این گروه اجتماعی دردآشنا را نشان می‌دهد.

رویدادهای تلخ سه ماه گذشته در گوشه‌وکنار این سرزمین بلازده، که همه پیامد افزودگی فقر، بیکاری، گرانی، کمبود بهداشت و درمان، و نارسایی آموزش در سطح‌های گوناگون، و از میان رفتن ایمنی قضائی، و نیز خشم فروخورده‌ی مردم از برگزاری انتخابات نمایشی است، ضرورت زنده‌داشت اسطوره‌ی همبستگی همگانی را برای ایران و انقلاب از ورطه‌ی هولناک کنونی روشن می‌سازد.

بدین سان، بر همه‌ی گروه‌های اجتماعی، به‌ویژه کارگران، فرض است که، با پدید آوردن و پویا کردن نهادهای صنفی خود، که گنجایش طرح خواست‌های ملّی را داشته باشد، به تکاپو بپردازند.

چنین است که حزب ملت ایران ضمن شادباش فرارسیدن روز فرخنده‌ی «خلع ید از استعمار» از یکایک شما کارگران بیداردل می‌خواهد تا برای بازسازی سندیکاها و اتحادیه‌های خود به‌پاخیزید و باز هم جلودار دیگر گروه‌های اجتماعی در راستای رسیدن به مردم‌سالاری و آزادی و آبادی میهن گردید.

درود به اردوی کارگران ایران، پیروز باد ملت.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران

 از هفت روز پیش، محمدعلی کلانتر، از کوشندگان حزب ملت ایران، که تنها زندگی می‌کرد، در خانه و جای‌کار خود نبوده و، به احتمال زیاد، از سوی گماشتگان امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت شده است.

چون محمدعلی کلانتر از آغاز نوجوانی، چه قبل و چه بعد از انقلاب، در ستیز با یکه‌تازی برکرسی‌قدرت‌نشستگان بوده و با بیدادگری‌های بسیار روبه‌رو گردیده و اکنون همه‌ی نیروی خود را در پیشبرد برنامه‌ی حزب ملت ایران برای برقراری مردم‌سالاری در این سرزمین بلازده به کار انداخته است، می‌توان به زندان افکندن وی را گام تازه‌ای در راستای تنگ‌تر کردن فضای سیاسی کشور تلقی نمود.

از این رو، حزب ملت ایران هر گونه بازداشت خلاف قانون را، که نشانه‌ی آشکار پای‌مال کردن حقوق فردی و اجتماعی مردم می‌باشد، به‌شدت نکوهش می‌نماید و آزادی هر چه زودتر این رزمنده‌ی نستوه و همه‌ی زندانیان سیاسی را خواستار است.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران

هم‌میهنان، همرزمان،

در هنگامه‌ای بس ناهنجار، که ایران دیرینه‌سال به ورطه‌ی هولناکی فروافتاده و، با درهم‌شکستن جدول ارزش‌های انقلاب و پافشاری در به‌کاربستن برنامه‌های واپس‌گرایانه، زندگی ملّی به‌سختی آسیب دیده است، چهل‌وپنجمین سالگرد خجسته‌ی «روز بنیاد»، سرآغاز پیکاری رهایی‌بخش، فرامی‌رسد.

در گیرودار جنگ جهانگیر دوم، که همه‌ی بخش‌های ایران‌زمین لگدکوب لشکریان امپریالیسم روس، انگلیس، و آمریکا شده بود و هر یک در گوشه‌ای از آن یغماگری می‌کردند، اندک‌شمار جوانانی خودساخته با شناخت نیاز ملّی به ستیزهای پراکنده با اشغالگران پرداختند.

این آرمان‌خواهان جوان نخست در انجمنی نهانی گرد آمدند؛ و سپس، «با برداشتی تاریخی از زندگی اجتماعی ملت ایران»، در شامگاه پانزدهم شهریورماه یکهزاروسیصدوبیست‌وشش، سازمانی فرهنگی‌ـ‌سیاسی را بنیاد نهادند که چندی بعد نام «مکتب» بدان داده شد. پس از گذشت افزون بر چهار سال، که زنان و مردان این سرزمین به پیشوایی مصدق بزرگ به‌پاخاستند و خیلی زود به «استعمار پیوندگرفته‌ با استبداد و ارتجاع» زخم‌های کاری زدند و به مردم‌سالاری رسیدند، پرورش‌یافتگان «مکتب» نیز بر نفاق‌های درونی برانگیخته‌ی‌دشمن چیره شدند و، در یکم آبان‌ماه یکهزاروسیصدوسی، حزب ملت ایران را پی‌افکندند.

از آن پس، این حزب ملت‌گرا به نبردی وقفه‌ناپذیر با نیروهای اهریمنی روی آورد و همواره در کنار مردم ماند و، در پی کودتای بیست‌وهشتم مردادماه یکهزاروسیصدوسی‌ودو و پیدایی گسستی دیگر در روند جنبش سلطه‌ستیزانه‌ی ایرانیان، در همه‌ی سال‌های اختناق، از تلاش برای بازگرداندن دستاوردهای میهنی بازنایستاد.

سرانجام، در پرتو همبستگی همگانی، رستاخیزی که در جهان ملت‌ها بی‌مانند بود رخ داد و، با پیروزی انقلاب بیست‌ودوم بهمن یکهزاروسیصدوپنجاه‌وهفت، شوری تازه سراسر ایران زنجیرشده را فراگرفت.

حزب ملت ایران، که از پیشگامان خیزش‌های انقلاب‌آفرین بود، امید داشت که، در نظم نو، میهن آزاد گردد و مردم بهروزی یابند و فرهنگ خودی شکوفایی از سر گیرد، ولی با دریغ بسیار چنین نشد.

در پی نادیده انگاشتن سه هدف بنیادین انقلاب، استقلال ملّی، آزادی‌های فردی و اجتماعی، و عدالت همگانی، بساط یکه‌تازی دگرباره در این سرزمین گسترده شد، آرزوهای بزرگ دستخوش هوس‌های کوچک گردید، و ضرورت سازندگی در بوته‌ی فراموشی افتاد و ایران به واپس‌ماندگی بیشتری گرفتار آمد.

اکنون، در ایران کنونی، با لطمه زدن به حیثیت ذاتی بشر و پای‌مال کردن «حقوق ملت» در قانون اساسی، عرصه‌ی گفتار و نوشتار و گردهمایی به‌سختی تنگ گردیده و امتیازهای قانونی حزب‌ها و نشریه‌های پیشینه‌دار و نوپا سلب گشته و دگراندیشی در حصار تنگ‌نظری‌های انحصارگرانه افتاده است. از همه بدتر، با کاستن نقش دولت در کارهای اقتصادی و میدان دادن نسنجیده به بخش خصوصی، با به اوج رسیدن احتکار، رباخواری، و دلال‌بازی، این پدیده‌های زشت سوداگری بی‌مهار، کشاورزی و صنعت از رونق افتاده و گرانی سرسام‌آور شده است و فقر، گرسنگی، برهنگی، بی‌سرپناهی، بیکاری، و نارسایی آموزش در سطح‌های گوناگون رکن‌رکن زندگی مردم را به فروریزی تهدید می‌کند.

زمامداران کنونی کشور، که در همه‌ی ندانم‌کاری‌های پس از پیروزی انقلاب بیشترین نقش را داشته‌اند، در برابر این ناستودگی‌های فراگیر، تنها به آوازه‌گری‌های بی‌سروته روی آورده و از انجام برنامه‌هایی برای بهبود وضع اقتصادی و اجتماعی و سیاسی دم می‌زنند؛ اما به هیچ وجه آمادگی آزاد گذاردن مردم در تعیین سرنوشت خویش را ندارند. به پیروی از همین شیوه، پس از انجام انتخابات نمایشی، که صحنه‌آرایی تازه‌ای از سوی برکرسی‌نشستگان‌قدرت برای استوار داشتن پایه‌های فرمانروایی خود بود، فضای سیاسی کشور را تنگ‌تر کرده و بر میزان سلطه‌ی نهادهای سرکوبگر بر شرف و هستی و جان مردم افزودند، ولی کوچک‌ترین گامی در راستای بهبود زندگی ملّی برنداشتند.

خوش‌بختانه، از مدتی پیش، با شناخت هر چه بیشتر قانونمندی‌های زندگی اجتماع‌های بشری و رسوایی اندیشه‌های زاییده‌ی‌گمان‌پروری و فروپاشی بخشی از نظم پاسدارسلطه، جهان به عصر تازه‌ای پای نهاده است که می‌توان بدان «عصر بازسازی هستی ملّی با شیوه‌ی مردم‌سالاری» نام نهاد.

هم اکنون، سراسر گستره‌ی فرهنگی ایران‌زمین را امید و تکاپوی دیگری فراگرفته است و فرزندان این نیاخاک ورجاوند، از بلندی کوه‌های مرزوبوم قفقاز تا دورافتاده‌ترین کناره‌های بحرین، از دامان سیحون خروشان تا کرانه‌های دجله‌ی کف‌آلود، به استیلای بیگانه پایان داده‌اند و، به‌رغم توطئه‌های امپریالیستی، می‌روند تا، با بارور کردن نیروهای نهفته‌ی ملّی، به یگانگی روی آورند و میهن بزرگ خود را جاودانه، آزاد، و آباد سازند.

بدون تردید، ایران کنونی نیز از این دگردیسی پرارج در سراسر گیتی و به‌ویژه در سرزمین‌های جدامانده‌ازخود نمی‌تواند برکنار باشد و دیری نخواهد پایید که بر همه‌ی دشواری‌ها چیره شود و طومار قلدری را درهم‌پیچد و دگرباره «طرحی نو دراندازد.»

بررسی سیر رهایی ملت‌ها از قید سلطه به‌خوبی روشن می‌دارد که همه‌ی خیزش‌های پیروزمند پیش از هر چیز خواستار برقراری مردم‌سالاری به عنوان تنها شیوه‌ی درست کشورداری بوده‌اند و به‌آسانی توانسته‌اند با پافشاری بر آن نیروهای بایسته را بسیج کنند.

از این رو، حزب ملت ایران در چهل‌وپنجمین سالگرد خجسته‌ی «روز بنیاد» سر از نو همه‌ی زنان و مردان این سرزمین، همه‌ی گروه‌های اجتماعی، کارگران، کشاورزان، پیشه‌وران، آموزشگران، کارمندان، بازرگانان، و همه‌ی جوانان، به‌ویژه دانشجویان و دانش‌آموزان، و نیز همه‌ی سازمان‌های سیاسی ایستاده‌به‌خود و سلطه‌ستیز را به بازسازی اسطوره‌ی «همبستگی همگانی» برای برپایی مردم‌سالاری فرامی‌خواند.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران

در پی برپاکردن جنجال‌های توطئه‌آمیزی از سوی امپریالیست‌های جهان‌خوار پیرامون خلیج فارس و جزیره‌های ایرانی، این آبراه بزرگ، در بامداد روز جمعه، بیست‌‌وهفتم شهریورماه یکهزاروسیصدوهفتادویک، گزارشگر صدای آمریکا گفتگوی تلفنی با داریوش فروهر انجام داد که فشرده‌ی آن در برنامه‌ی شبانگاهی بخش فارسی رادیوی یادشده پخش گردید.

گزارشگر:آقای فروهر، به نظر شما، این بحث و مشاجره‌ی لفظی که بر سر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک بین ایران و امارات متحده‌ی عربی به وجود آمده تا چه حد جدی است؟

داریوش فروهر:تا آنجایی‌که من می‌دانم، این گفتگو و جنگ تبلیغاتی با تصمیم چهل‌وچهارمین نشست شورای همکاری خلیج‌فارس در پنجشنبه‌ی گذشته پدید آمد و، بعد هم، با کمال تأسف، موضوع را اتحادیه‌ی عرب، که سازمان درهم‌شکسته‌ای است، دنبال گرفت؛ و من بیشتر احساس می‌نمایم از شمار توطئه‌هایی باشد که هر از چندگاه در گرداگرد ایران‌زمین صورت می‌گیرد؛ و فکر می‌کنم خود این بادیه‌نشینانی که از پرتو درآمد خدادادی نفت به جایی رسیده‌اند و کشورک‌هایی ساخته‌اند جربزه‌ی این گونه طرح‌ها را ندارند و قدرت‌های بزرگ روی برخوردهای سیاسی‌شان موضوع‌هایی را پیش می‌کشند و بازی درمی آورند، کما اینکه خوب با توطئه‌ای افزون بر بیست سال قبل یک جزیره‌ی ایرانی دیگر را به نام «بحرین» از مام ایران جدا کردند؛ و اکنون هم این برداشت را دارم که هدف بیشتر ضربه زدن به ایران است تا به جمهوری اسلامی.

گزارشگر:فکر می‌کنید که آیا این اعلامیه‌ی وزیران امور خارجه‌ی اتحادیه‌ی عرب درباره‌ی حمایت از امارات متحده‌ی عربی در برابر ایران در روابط کشورهای عضو این اتحادیه و به‌خصوص کشورهای عربی حوزه‌ی خلیج‌فارس با ایران، که بعد از جنگ خلیج فارس رو به بهبود گذاشته بود، چه اثری خواهد داشت؟

داریوش فروهر:گفتم؛ این شیخ‌نشین‌ها، حتی سلطان‌نشین و ملک‌نشین آن هم، مانند عمان و عربستان سعودی، خیلی چیزهای بااهمیتی در صحنه‌ی سیاسی این ناحیه نیستند، با همه‌ی ول‌خرجی‌هایی که می‌کنند؛ ولی من از اینکه مصر و سوریه‌ای که می‌توانند دوست ایرانیان باشند در چنین موضوعی شرکت دارند بسیار ناخشنودم.

گزارشگر:همین نکته‌ی بسیار جالبی است که در خبرها آمده بود که شیخ زاید، رئیس امارات متحده‌ی عربی، سفری به مصر می‌کند تا این مسئله را با حسنی مبارک، رئیس‌جمهور مصر، مورد بحث قرار بدهد. در این زمینه آیا فکر می‌کنید که اتحادیه‌ی عرب واقعاً به صورت یکپارچه دست به اقدامی علیه ایران بزند؟

داریوش فروهر:اتحادیه‌ی عرب، به نظر من، از همان آغاز چیز یکپارچه‌ای نبود و هیچ گاه هم نتوانست که کار یکپارچه‌ای در طول سالیان دراز بکند. در آینده هم، جز یک اسباب دست تبلیغاتی نیست، هیچ کاری هم نمی‌تواند درباره‌ی ایران، خلیج فارس، که یک دریای ایرانی است، و جزیره‌های آن، که ایرانی می‌باشند، بکند. اگر کاری می‌توانست بکند، رو به غرب باید توجه می‌داشت، آنجایی که سرزمین‌هایش را از دست داده، و بیهوده رو به شرق نگاه می‌نماید.

گزارشگر:آقای فروهر، نقش سوریه، که در سال‌های اخیر همواره متحد ایران بوده، در این میان چه می‌تواند باشد؟

داریوش فروهر:همان طور که گفتم، گرچه سوریه همواره با ایران هم‌داستانی نداشته، من سوریه را یک هم‌پیمان طبیعی برای ایران می‌دانم، حتی سوریه‌ی بزرگ را؛ و بسیار تأسف‌آور است که در کنار دیگر کشورهای عرب دست‌نشانده قرار بگیرد.

گزارشگر:عراق هم با پیوستن به دیگر کشورهای عربی اقدام ایران را در اشغال سه جزیره‌ی تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی محکوم کرده و این اقدام را تلاشی در راه احیای توسعه‌طلبی‌های پادشاه فقید ایران خوانده‌است؟

داریوش فروهر:درمورد عراق باید بگویم که از آغاز، یعنی از چند ماه پیش از تجاوز به ایران، نغمه‌ای زشت را پیرامون سه جزیره‌ی ایرانی سازکرد و این تنها پاره کردن قرارداد الجزایر به‌وسیله‌ی صدام حسین نبود، سخن از بازگرفتن این سه جزیره هم به میان آورده شد. اکنون هم، در نهایت ضعف و درماندگی، به هر حال، در جستجوی وسیله‌ای است تا ابراز وجودی بکند و تبلیغاتی به راه اندازد.

اما درمورد آنچه که در گذشته، در نظام سلطنتی، رخ داد، به نظر من، در آن موقع هم هنر درستی نشد. بحرین را در توطئه‌ای که با افسوس بسیار سازمان ملل‌متحد نیز در آن نقش داشت با یک همه‌پرسی قلابی، که به همه چیز شبیه بود جز همه پرسی، از ایران جدا ساختند و حقوق ایران را پای‌مال نمودند. در عوض، امپراتوری انگلیس در حال فروپاشی از استیلا بر این سه جزیره، که سال‌ها در اشغال داشت، صرف‌نظر کرد.

گزارشگر:آیا امکان دارد درباره‌ی موقعیت استراتژیک این سه جزیره و اهمیت آن در کنترل آمدورفت نفت‌کش‌ها در خلیج‌فارس برای شنوندگان صدای آمریکا توضیحاتی لطف بفرمایید؟

داریوش فروهر: جایگاه جغرافیایی این سه جزیره، به طور افقی از بالا تنب بزرگ، تنب کوچک، ابوموسی، درست در نزدیک تنگه‌ی هرمز، که گلوگاه خلیج‌فارس است و این منبع‌های بزرگ و بیکران نفتی باید از آنجا بگذرد، بسیار اهمیت دارد.

گزارشگر:در گذشته، این تنب کوچک فاقد سکنه بوده، تا جایی که به خاطر داریم، تنب‌بزرگ هم چند نفری بیشتر سکنه نداشت، تنها جزیره‌ی ابوموسی بود که واقعاً یک ساکنانی داشت. اکنون آیا آمار قابل اعتمادی درباره‌ی تعداد ساکنان این جزایر و به‌خصوص ابوموسی هست؟

داریوش فروهر:من چون دست‌اندرکار نیستم، آمار درستی ندارم؛ ولی می‌دانم جمعیتش افزوده شده و این حق ایران بوده است. کشوری که از بیشترین رشد جمعیت در جهان برخوردار می‌باشد به طور قطع حق دارد که حتی سرزمین‌های بدون ساکن خود را از نیروی انسانی انباشته کند.

هم‌میهنان، دانشجویان،

امروز، شانزدهم آذر، روز ایستادگی خونین پاسداران روشنایی در برابر یورش وحشیانه‌ی قراولان تاریکی است. حماسه‌ی شانزدهم آذرماه سال یکهزاروسیصدوسی‌ودو یکی از درخشان‌ترین جلوه‌های ستیزه با سلطه‌گری بود که فصلی نو در جنبش دانشجویی ایران پدید آورد.

سی‌ونه سال پیش، در چنین روزی، جوانان آرمان‌خواه، هواداران مصدق بزرگ، که از شبیخون دشمن سخت خشمگین بودند، سینه سپر گلوله‌های کودتاگران نمودند و خون جوشان سه دانشجوی دانشکده‌ی فنی، مصطفی بزرگ‌نیا، مهدی شریعت رضوی، و احمد قندچی، درخت تناور، ولی آسیب‌دیده‌ی جنبش ملّی ایرانیان را آبیاری کرد. از آن پس، همه‌ساله، شانزدهم آذر، که «روز دانشجو» نام گرفت، فرصتی شد درخور تا این زبدگان نسل جوان ایرانی برای درهم‌شکستن جو اختناق و زنده‌داشت آرمان‌های ملّی در مرکزهای آموزش عالی کشور همت آورند. همین «ایستادگی و کوشش» پیگیر بود که، در لحظه‌به‌لحظه‌ی پیکارهای رهایی‌بخش ملّی و پیروزی انقلاب بیست‌ودوم بهمن یکهزاروسیصدوپنجاه‌وهفت، به دانشجویان نقش پیش‌گامی نمایانی داد.

دریغا که با درهم‌شکستن جدول ارزش‌های انقلاب، دانشگاه‌ها، این کانون‌های نگه‌داشت فروزه‌های فرهنگی، نخستین آماج تهاجم واپس‌گرایی گردیدند و استاد و دانشجو از پژوهش و آموزش بازداشته شدند و کوشش گردید به‌کلی از صحنه‌ی سیاسی کشور هم دور بمانند.

هم‌اکنون، سطح آموزش عالی افت آشکاری کرده، کمبود استاد شایسته و نبود ابزارهای پیشرفته راه هر گونه پژوهشگری را بسته است و، اگر هم فرزندان جوان این سرزمین با تلاش بسیار گذرگاه تنگ آزمون سراسری و سهمیه‌بخشی‌های باج‌گونه‌ی آن را، که رو به افزایش دارد، پشت سر بگذارند، تازه با دشواری‌های بغرنجی همچون شهریه‌های گزاف و هزینه‌تراشی‌های نسنجیده و نداشتن خوابگاه و سالن غذاخوری و باشگاه و بی‌بهر‌گی از بیمه‌های اجتماعی و تبعیض‌های ناروا روبه‌رو هستند؛ و از چندی پیش نیز، پاره‌ای از سردمداران جمهوری اسلامی نغمه‌ی شوم واگذاری کارگردانندگی دانشگاه‌ها به «بخش خصوصی» را ساز کرده‌اند.

در این میان، بر خلاف نص صریح قانون اساسی، دانشجویان در سراسر کشور از داشتن هر نهاد صنفی و هر تکاپوی سیاسی بازداشته شده‌اند و، اگر در این راستا کوچک‌ترین گامی برداند، با کیفرهای گوناگون همچون از دست دادن فرصت تحصیل برای همیشه و چه‌بسا زندان و شکنجه روبه‌رو می‌گردند؛ و حتی به تازگی روند انحصارگری چنان شتابی گرفته که میدان جولان‌دهی انجمن‌های ساخته‌وپرداخته‌ی خود برکرسی‌قدرت‌نشستگان را نیز تنگ کرده است. چنین فضای بسته‌ای در مرکزهای آموزش عالی کشور در اوج تباهی‌های اجتماعی بی‌شک پیامدهای زشتی خواهد داشت که دانشجویان، این آینده‌سازان میهن، نمی‌توانند و نباید آن را تحمل کنند و یا حتی به قهر خاموش رو آورند. پس بر یکایک دانشجویان فرض است که، به حکم ویژگی‌های جوانی، خطر کنند و هم راه فرهیختگی خود را گشایند و هم ایران را دریابند و هیچ درنگی روا ندارند.

اکنون، حزب ملت ایران، که کوشش خستگی‌ناپذیر در راستای بازیافتن اسطوره‌ی همبستگی همگانی برای برقراری مردم‌سالاری را ضرورتی تاریخی می‌داند، در برخورد هنگامی با شانزدهم آذر، دانشجویان سراسر کشور را به بازسازی سازمان‌های صنفی خود و نیز کارآوری‌های فرهنگی و سیاسی در درون و بیرون دانشگاه‌ فرامی‌خواند تا بار دیگر توان انجام وظیفه‌های ملّی را بازیابند.

پیروز باد ملت، برقرار باد همبستگی دانشجویان ایران.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران

 پس از گذشت نزدیک به چهار ماه از بازداشت خلاف قانون محمدعلی کلانتر، از کوشندگان حزب ملت ایران، اکنون خبر می‌رسد که قرار است نام‌برده در یکی از شعبه‌های دادگاه انقلاب اسلامی تهران به دادرسی کشیده شود.

چون برابر بنیادهای قانون اساسی کنونی کشور رسیدگی به جرم‌های سیاسی باید علنی و در دادگاه‌های عمومی دادگستری با حضور هیئت منصفه انجام گیرد و دادرسی‌‌‌شونده از حق گزینش وکیل برخوردار باشد، جا دارد گوشزد گردد که طرح پرونده‌ی اتهامی محمدعلی کلانتر در هر نهاد دیگری نقض آشکار «حقوق ملت» است.

از این رو، حزب ملت ایران پافشارانه می‌خواهد اگر برکرسی‌قدرت‌نشستگان، که برای پاسداری از جو وحشت این صحنه‌سازی‌ها را می‌کنند، کردارهای محمدعلی کلانتر را به لحاظ قانونی جرم می‌شناسند، فرصت دهند تا رسیدگی به صحت و سقم نسبت‌های داده شده به نام‌برده در یک دادگاه صلاحیت‌دار صورت پذیرد و همگان نیز از جریان‌ آن آگاهی یابند.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران

نسخه‌های باقی‌مانده ناقص هستند