هم‌میهنان، کارگران بیداردل،

سی‌وهشت سال پیش در روز بیست‌ونهم خردادماه یکهزاروسیصدوسی، ملت ایران، پس از یک قرن و نیم شکست و پراکندگی، گام بزرگی در راستای رهایی از سلطه‌ی بیگانه برداشت و، با خلع ید از استعمار، گردانندگی صنعت نفت را در سراسر کشور بر عهده گرفت.

در آن روز، کارگران صنعت نفت جنوب، که به رهبری مصدق بزرگ به خود آمده بودند، درفش ملّی ایران را بر فراز دکل‌های نفت و ساختمان‌های پالایشگاه آبادان برافراشتند و به افتخاری جاودانی رسیدند.

بی‌شک، در خلع‌ید از استعمار بیگانه، همه‌ی گروه‌های اجتماعی سهم داشتند؛ ولی چون در آن پیروزی ملّی برجسته‌ترین نقش را اردوی کارگران بیداردل ایفا کردند، به حق این روز پرارج «روز کارگران ایران» نامیده شد.

این رویداد تاریخی نه تنها پایان یافتن سالیان دراز بردگی اقتصادی و ره‌آورد‌های شوم سیاسی، اجتماعی، و فرهنگی آن را نوید می‌داد؛ بلکه تیری شکافنده بر قلب اهرمن ناامیدی و خودباختگی در ایران‌زمین بود.

چیرگی بر دشمن بیگانه بر روند زندگی همه‌ی گروه‌های اجتماعی شورمندی تازه‌ای بخشید و به‌ویژه از کارگر به‌خواری‌انداخته‌شده‌ی‌ایرانی، انسانی به‌خویشتن‌بازگشته، آزاده و سرفراز ساخت که تن به هیچ بهره‌کشی بیدادگرانه نمی‌داد و همواره در پیکارهای مردمی پیشگام بود.

پیشگامی اردوی کارگران در انقلاب بیست‌ودوم بهمن‌ماه یکهزاروسیصدوپنجاه‌وهفت، که عدالت همگانی را در ردیف استقلال ملّی و آزادی‌های فردی و اجتماعی هدف قرار داده بود، بار دیگر به‌خوبی نمایان گردید.

چنین بود که انتظار می‌رفت با پیروزی انقلاب، استثمار نیز به همراه استعمار و استبداد از سراسر ایران بپاخاسته ریشه‌کن گردد؛ ولی خودجلوانداختگان‌به‌زمامداری‌رسیده در همه‌ی زمینه‌های زندگی ملّی از دگرگونی‌های بنیادین پیشگیری کردند.

گرچه در آغازهای پیروزیْ اجرای برنامه‌هایی چون برقراری نوعی بیمه‌ی بیکاری، بالا بردن حداقل دستمزد، افزایش هنگام‌های تعطیل، جلوگیری از اخراج‌های بی‌رویه، و پویاسازی سندیکا‌ها و اتحادیه‌های کارگری از سوی نخستین وزیر کار انقلاب نوید زندگی بهتری را به این سازنده‌ترین قشر اجتماعی می‌داد؛ ولی خیلی زود واپس‌گرایان برکرسی‌قدرت‌نشسته،‌ از لیبرال‌منش‌ گرفته تا رادیکال‌مآب، به کارگرستیزی پرداختند.

روند اقتصادی پیش‌گرفته‌شده چنان بود که پیوسته از شمار دست‌های توانای تولید می‌کاست و بر خیل پادوهای سوداگر می‌افزود. با درهم‌شکستن امنیت شغلی، از کارگران، که باید چرخ‌های اصلی سازندگی را به گردش درآورند، ابزارهایی برای کسب درآمدی ناچیز ساخته شد. کاهش فرصت‌های اشتغال نیروی انسانی رو‌به‌افزایش کشور را، که باید به کانون‌های کشاورزی و صنعتی گسیل گردد، در چنبر بیکاری آشکار و پنهان گرفتار کرد. از همه پراهمیت‌تر، در جو اختناق‌آمیز پدیدآمده، همه‌ی سندیکاها و اتحادیه‌ها برچیده گردید و شوراهای سرهم‌بندی‌شده، که جز تنگ‌تر کردن عرصه‌ی تفکر و عمل انقلابی هنری نداشتند، جای آن‌ها را گرفتند و کارگران از داشتن سازمان‌های بسامان برای استیفای حقوق خود بی‌بهره ماندند.

بی گمان، از نظامی که در دور بسته‌ی جهل و خشونت فروافتاده باشد، جز این نمی‌توان توقعی داشت؛ و باید از همان آغاز، وقتی نخستین شراره‌های ستم سربرکشید، همه با هم چون سدی استوار در برابر آن می‌ایستادیم، ولی چنین نکردیم.

درنگ بیشتر روا نیست و باید، برای رهایی ایران و انقلاب از ورطه‌ای هولناک، به چاره‌گری پرداخت تا مبادا تاریخ فردا از نسل امروز، که حلقه‌ای از زنجیره‌ی ملت است، به‌زشتی یاد کند.

اکنون، هر دگرگونی بنیادین در رابطه‌های اقتصادی و اجتماعی مردم و پدید آوردن یک نظم دادگرانه در گرو زنده‌داشت «حاکمیت ملّی» می‌باشد که آن هم جز با رسیدن به «همبستگی همگانی» امکان‌پذیر نمی‌باشد.

بی‌شک، در راستای پدید آوردن «همبستگی همگانی»، نخست باید هر یک از گروه‌های اجتماعی سازمان صنفی ویژه‌ای که گنجایش دربرگرفتن آرمان‌های انقلابی را داشته باشد برای خود پدید آورد.

کارگران، ایران‌سازان پرتوان،

چنین است که حزب ما با کوله‌باری از آزمون‌های گران‌بهای تاریخی در «روز کارگران ایران» از یکایک شما می‌خواهد تا برای بازسازی سندیکاها و اتحادیه‌های خود به‌پاخیزید و باز هم پیشگام دیگر گروه‌های اجتماعی مردم گردید.

نیرومند باد سازمان‌های بنیادمند کارگری، درود به اردوی کارگران ایران.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران

در پی دیدار حجت‌الاسلام علی‌اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس مجلس شورای جمهوری اسلامی، با میخائیل گورباچف در مسکو، دو طرف بیانیه‌ها، قراردادها، و توافق‌نامه‌هایی را به امضا رساندند که، از نظر حجم، گستردگی زمینه‌های سیاسی، نظامی، و به‌ویژه وابسته نمودن زندگی اقتصادی ایران به اقتصاد بیمار و روبه‌درهم‌شکستگی امپراتوری روسیه، در طول دویست سال گذشته بی‌سابقه می‌باشد. با نگرشی کوتاه به متن بیانیه‌ها و قراردادهای یادشده، آن‌ها را می‌توان از سه دیدگاه اقتصادی، نظامی، و سیاسی مورد بررسی قرار داد:

الف. دیدگاه اقتصادی

به موجب توافق‌نامه‌ی امضاءشده به‌وسیله‌ی کاربه‌دستان جمهوری اسلامی و اتحاد جماهیر شوروی، «زمینه‌ی استفاده از منابع طبیعی و انرژی، ایجاد و توسعه‌ی طرح‌های صنعتی، و انتقال تکنولوژی و پیشرفت‌های علمی و فنی، و نیز افزایش حجم مبادلات بازرگانی دوجانبه بر اساس حفظ منافع متقابل» «اصول کلی» برنامه‌ی گسترش همکاری‌های میان دو کشور خوانده شده و محورهای آن بدین شکل اعلام گردیده است:

همکاری در زمینه‌ی انرژی و ایجاد شش سد در منطقه‌های مختلف ایران؛ همکاری در زمینه‌ی صنعت نفت و اکتشاف‌های نفتی در دریای خزر؛ همکاری در زمینه‌ی صدور گاز طبیعی ایران به روسیه؛ توسعه‌ی کارخانه‌ی ذوب آهن اصفهان؛ همکاری در زمینه‌ی زمین‌شناسی و پژوهش‌های مربوطه؛ همکاری در زمینه‌ی امور ساختمانی و تکنولوژی ساخت مسکن؛ همکاری در زمینه‌ی ماشین‌سازی؛ همکاری در زمینه‌ی شیلات و فروش کشتی‌های ماهیگیری به ایران؛ همکاری در زمینه‌های کشاورزی و مدرنیزه کردن کارخانه‌ها و سیلوهای مربوطه؛ آموزش فنی و حرفه‌ای ایرانیان، از گسیل دانشجو و استاد گرفته تا انتقال تکنولوژی؛ همکاری در زمینه‌ی حمل‌ونقل و ایجاد راه‌آهن تجن به سرخس، سرخس به مشهد، و مشهد به چاه‌بهار؛ واگذاری اعتبار مالی از سوی روسیه به ایران؛ همکاری در زمینه‌ی بازرگانی و نیز استفاده از انرژی اتمی و ماهواره‌های مخابراتی، که به موجب توافق‌نامه‌ی به‌امضاءرسیده یک کمیسیون دائمی «کنترل نحوه‌ی اجرای» زمینه‌های همکاری یادشده را بر عهده خواهند گرفت.

همان گونه که دیده می‌شود، در صورت اجرای توافق‌های به‌عمل‌آمده میان رهبران جمهوری اسلامی و اتحاد جماهیر شوروی، زندگی اقتصادی ایران به‌طورکامل به بنیادهای اقتصادی امپراتوری روسیه وابسته خواهد شد و هر نارسایی و ناهماهنگی یا دگرگونی بنیادین در ساختارهای اقتصادی امپراتوری روسیه به شکلی ژرف و خطرناک شیرازه‌ی اقتصاد لرزان ایران را فرو خواهد پاشید.

بر پایه‌ی پژوهش‌های انجام‌گرفته، حجم سرمایه‌ی صادرشده‌ی اتحاد جماهیر شوروی به کشورهای جهان سوم از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۷۲ بیش از سیزده‌هزارمیلیون دلار بوده که این سرمایه‌گذاری سهیم شدن روس‌ها در نزدیک به هزار بنگاه اقتصادی را سبب گردیده است. سرمایه‌گذاری‌های امپراتوری روسیه همواره در راستایی بوده که مبادله‌ی نابرابر ارزش‌های بازرگانی، خرید ارزان، و فروش گران را شامل می‌گشته و، با این ترفند ویژه، بازارهای بسیاری از کشورهای جهان سوم [را] به مصرف‌کننده‌ی کالاها و تکنولوژی بنجل کشور یادشده بدل کرده است.

بدین ترتیب، رهبران جمهوری اسلامی با پذیرش قراردادهایی که بی‌شک کاربه‌دستان اتحاد جماهیر شوروی خواستار آن بوده‌اند، به جای یک بده‌وبستان برابر بازرگانی و اقتصادی، اقتصاد ایران را به صورت تزریق‌کننده‌ی ماده‌ی خام و سرمایه به اقتصاد بیمار امپراتوری روسیه درآورده که فاجعه‌ای دردناک می‌باشد.

رهبران کرملین، که در حل دشواری‌های اقتصادی خویش درمانده‌اند، با امضای قراردادهای یادشده به شکل ناباورانه‌ای فرصتی تاریخی یافته‌اند تا، با بهره‌کشی از ثروت‌های زیرزمینی یکی از بارورترین کشورهای جهان، گوشه‌ای از دردهای اقتصادی خود را التیام بخشند.

این قراردادهای نابرابر، که در ظاهر ایران را از تکنولوژی و کالاهای بسیاری برخوردار می‌سازد، در حقیقت، سند بردگی اقتصاد ایران در برابر اقتصاد کلان‌تر و پویاتر روسیه شمرده می‌شود.

ب. دیدگاه نظامی

گزارش‌های رسیده حکایت از آن دارند که، به‌رغم پرده‌پوشی‌های انجام گردیده، رهبران اتحاد جماهیر شوروی قراردادهای فروش جنگ‌افزار به ایران را نیز با کاربه‌دستان جمهوری اسلامی به امضاء رسانده‌اند.

گرچه گسترش و تواناسازی نیروهای سلاحدار یکی از ضرورت‌های سیاست ملّی ایران شمرده می‌شود؛ ولی نگرشی به شیوه‌های به‌کارگرفته‌شده از سوی امپراتوری روسیه در فروش جنگ‌افزار به کشورهای جهان سوم از برتر بودن منافع استراتژیک رهبران کرملین بر منافع مالی این گونه بده‌وبستان‌های نظامی حکایت دارد.

ورود جنگ‌افزارهای روسی به ایران بی‌شک آمدن صدها و، پس از مدتی، هزاران تن از کارشناسان نظامی را در پی خواهد داشت؛ و از آن سو، رهبران جمهوری اسلامی ناچار خواهند بود تا شمار بسیاری از نظامیان جوان کشور را برای گذراندن دوره‌های ویژه به روسیه گسیل دارند و بی‌شک چنین رویدادی وابستگی نیروهای سلاحدار ایران به امپراتوری روسیه را سبب خواهد گردید. از سوی دیگر، بدین نکته نیز باید اشاره نمود که سیستم جنگ‌افزارها و آموزش نظامی نیروهای سلاحدار ایران به شکل بنیادینی با سیستم و بینش نظامی ارتش سرخ تفاوت دارد و به‌کارگیری جنگ‌افزارهای روسی سبب خواهد گشت که انرژی و توان مالی بسیاری صرف تغییر سیستم در یک دوره‌ی درازمدت شود.

این در حالی است که تجربه‌ی دیگر کشورها به‌خوبی آشکار نموده چنین تغییرهایی به طور اصولی دشواری‌های بسیار در پی دارد؛ چنان که مصر پس از گذشت بیش از یک دهه از هنگامی که سیستم و بینش نظامی روسی را به آمریکایی تغییر داد همچنان با دشواری‌های بسیاری روبه‌رو می‌باشد و هنوز برای حل آن‌ها راهی نیافته است.

پ. دیدگاه سیاسی

بدین گونه، با استفاده از اهرم‌های فشار اقتصادی، رهبران کرملین توانایی آن را خواهند داشت که سیاست استراتژیک خود را در ایران به شکل کاراتری عملی سازند.

آزمون‌های تاریخی در رابطه با سمت‌گیری سیاست اقتصاد خارجی امپراتوری روسیه همواره این درس را به پژوهشگران داده که بده‌وبستان‌های بازرگانی حاکمان کرملین با دیگر کشورهای جهان تابعی از استراتژی بلندمدت سلطه‌گرایانه‌ی آن‌ها می‌باشد.

وابسته شدن نیروهای سلاحدار ایران به ارتش سرخ از لحاظ جنگ‌افزار و آموزش نیز بسیار خطرناک است که پیامد تلخ آن را می‌توان با نگرشی به پیشینه‌ی رابطه‌ی نظامی افغانستان با امپراتوری روسیه پیش از سلطه‌ی کمونیست‌ها بر این سرزمین دریافت.

کاربه‌دستان جمهوری اسلامی با امضاء گذاردن بر بیانیه‌ی مشترک سیاسی با رهبران امپراتوری روسیه به شکل دردناکی حاکمیت سیاسی ایران را به زیر پرسش برده‌اند. افزون بر این، در بیانیه‌ی مشترک سیاسی، از توافق درمورد اعلام «مرز بین دو کشور به عنوان مرز دوستی و همکاری» سخن به میان آمده است؛ ولی این واژگان به‌ظاهر زیبا در حقیقت پذیرش سلطه‌ی یک ابرقدرت را دربردارد و، در حقوق بین‌الملل، به مفهوم یک‌راستا بودن خواست‌های سیاسی دولت‌های دو سوی مرز تعبیر گردیده است.

در گذشته، تنها کشورهای وابسته به پیمان نظامی ورشو و مغولستان بر چنین توافقی امضاء گذارده‌اند و جمهوری اسلامی با پذیرش آن ایران را به «برادر کوچک‌تر» امپراتوری روسیه در جهان بدل می‌سازد.

به‌طورکلی، زمینه‌های سیاسی همکاری‌های اعلام‌شده میان جمهوری اسلامی و اتحاد جماهیر شوروی به گونه‌ای می‌باشد که بی‌شک دورنمایی از سلطه‌گری روس‌ها بر ایران را به تصویر می‌کشد.

چنین دگرگونی ژرفی در بنیادهای سیاست خارجی کشور به‌کلی با حق حاکمیت ایرانیان بر سرنوشت و منافع ملّی در ستیز است و سران جمهوری اسلامی با امضاء گذاردن بر پای قراردادهای اقتصادی و سیاسی با اتحاد جماهیر شوروی اصل «عدم تعهد» در برابر قدرت‌های بزرگ را زیر پا گذارده‌اند

در جهان کنونی، استوار ماندن استقلال سیاسی و اقتصادی در ناوابستگی است؛ گرچه کاربرد اصل مکانیکی فاصله‌ی برابر از دو بلوک یک برداشت غیرواقعی تلقی می‌شود، زیرا رابطه‌ی یک کشور غیرمتعهد با هر کشور دیگر تابعی از منافع ملّی می‌باشد و، اگر این منافع برقراری رابطه‌ای را با یکی از کشورهای بزرگ یا کوچک ایجاب کند، در برقراری آن تردید نباید داشت، ولی چنین رابطه‌ای نباید به صورت «تعهد» درآید و به حق حاکمیت کشور غیرمتعهدی مانند ایران آسیب زند.

چنین است که ملت ایران قراردادها و بیانیه‌های یادشده را با حق حاکمیت ملّی خویش در ستیز می‌یابد و برای آن‌ها ارزشی قائل نیست.

زنان و مردان ایران‌زمین،

بار دیگر خوشه‌چینان انقلاب، که همه‌ی کرسی‌های زمامداری کشور را با ترفندهای گوناگون به انحصار خود درآورده‌اند، در میان نابسامانی‌های فزاینده‌ی سیاسی، اجتماعی، و اقتصادی درصدد برپایی نمایش انتخابات رئیس‌جمهوری برآمده‌اند. این در حالی است که جو اختناق‌آمیزی سراسر کشور را فراگرفته و یکه‌تازی دستگاه حاکمه همه‌ی «حقوق ملت» در قانون اساسی را پای‌مال کرده و هیچ یک از شرط‌های ضروری برای انجام انتخابات آزاد فراهم نمی‌باشد.

در کشورهای آزاد، جریان انتخابات پرهیجان‌ترین صحنه‌ی برخورد اندیشه‌ها و بررسی کارکرد زمامداران و نارسایی‌های نظام حاکم است و اصلی‌ترین جلوه‌ی آن در انتقاد از شکست‌های دولت می‌باشد. انتخابات باید آن چنان صورت گیرد که نامزدها بتوانند آزادانه به تکاپو پردازند و برداشت‌ها و برنامه‌های خود را به آگاهی همگان برسانند تا هر چه بیشتر از پشتیبانی مردم برخوردار شوند. اگر در کشوری چنین فرصت‌هایی پدید نیاید، نشانی از مردم‌سالاری ندارد و انجام انتخابات در آن ترفندی برای ظاهری آراسته دادن به خودکامگی‌های فرمانروایان است.

اکنون که در جمهوری اسلامی با نادیده گرفتن حیثیت ذاتی بشر و از میان بردن آزادی‌های فردی و اجتماعی دگراندیشی در حصار کوته‌بینی واپس‌گرایانه افتاده، عرصه‌ی گفتن و نوشتن و گردهمایی به‌سختی تنگ گردیده و امتیازهای قانونی حزب‌ها و نشریه‌های پیشینه‌دار یا نوپا سلب گشته است، چگونه می‌توان انتظار داشت مردم انتخابات را فرصتی برای رقم زدن سرنوشت ملّی خویش تلقی کنند و در آن سهم گیرند.

سردمداران جمهوری اسلامی با قبضه کردن رسانه‌های همگانی نه تنها گرایشی به فضای باز سیاسی به‌گونه‌ی پایندانی برای انجام انتخابات آزاد از خود نشان نمی‌دهند؛ بلکه، با میدان دادن به نیروهای فشار، امنیت اجتماعی را درهم‌شکسته‌اند تا شاید مردم را از هر تکاپوی دگرگون‌ساز باز دارند. واپس‌گرایان برکرسی‌قدرت‌نشسته حتی تاب تحمل کناره‌گیری یکی از کرسی‌نشینان مجلس شورای خودساخته را، که بی‌شک از هفت‌خوان «تجسس» نهادهای امنیتی گذشته است، ندارند و در برخورد با کوچک‌ترین ناسازواری از هیچ تهمت و تهدید بازنمی‌ایستند.

در چنین وضعی، شورای نگهبان نیز با اختیارهای نابجایی که در قانون اساسی ازاعتبارافتاده بدان داده شده دایره‌ی انحصارگری را از همیشه تنگ‌تر کرده و تنها دو تن از نامزدهای رئیس‌جمهوری را دارای صلاحیت شناخته است تا مبادا در گیرودار جنجال‌آفرینی‌ها پرده از زدوبندهای نهان‌داشته‌از‌چشم‌مردم برافتد و نمایشی بودن انتخابات آشکارتر گردد. وانگهی، از میان این دو نامزد نیز، آن که از پیش ردای رئیس‌جمهوری بر تن کرده و «کُله کج نهاده» خود بزرگ‌ترین سبب‌ساز به کژراهه افتادن انقلاب و فروپاشیدگی شیرازه‌ی زندگی ملّی و به‌ویژه شکست در جنگ با دشمن بیگانه است و با چنین کوله‌باری می‌خواهد زمام کشور را به‌دست گیرد.

حزب ملت ایران از هنگامی که با درهم‌شکسته‌شدن جدول ارزش‌های انقلاب دگرباره «دیو مهیب خودسری» در این سرزمین خدایی پا گرفت هر گونه انتخابات را بازیگری با باور مردم تلقی نموده و آشکارا شرکت در آن را رد کرده است. اینک نیز، حزب ملت ایران برگزاری پنجمین انتخابات رئیس‌‌جمهوری را در شکل نابهنجاری که جریان دارد صحنه‌سازی ازپیش‌پرداخته‌ای برای ظاهر قانونی دادن به روند یکه‌تازی می‌داند و کناره‌گیری از آن را وظیفه‌ی ملّی می‌شناسد.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران

زنان و مردان ایران‌زمین،

سرانجام، نهادی که وابستگان آن بی‌هیچ ضابطه‌ی اصولی و پشتوانه‌ی مردمی گمارده شده بودند، به پیروی از بده‌وبستان‌های پشت‌پرده، قانون اساسی جمهوری اسلامی را تنها در راستای مرزبندی اختیارهای کانون‌های قدرت گراینده‌به‌سلطه دگرگون کرد و زمینه‌ی سلب «حاکمیت ملت» را بیش از پیش فراهم ساخت.

در نزدیک به ده سالی که از تدوین و تصویب و به اجرا گذارده شدن قانون اساسی جمهوری اسلامی می‌گذرد، برکرسی‌قدرت‌نشستگان در ایران بر آنچه خود ساخته‌وپرداخته ‌بودند بارها تاخت بردند و «حقوق ملت» را یکسره پای‌مال کردند؛ و، در این زمینه، گردانندگان سه قوه‌ی مقننه، مجریه، و قضائیه از یکدیگر دست کمی نداشتند.

اگر قانون اساسی تنظیم‌کننده‌ی رابطه‌ی مردم با قوه‌های حاکم، که به هر حال به هم بستگی دارند تلقی گردد؛ با درهم‌شکستن جدول ارزش‌های انقلاب، ایرانیان خیلی زود از داشتن چنین میثاق ملّی‌ای بی‌بهره ماندند، زیرا پیاپی و در هر هنگام به بهانه‌ای به حقوق انسانی آنان تجاوز شده است.

از چندی پیش، سران جمهوری اسلامی، که به بی‌اعتبار شدن قانون اساسی پی‌ برده بودند، درصدد برآمدند با دست‌کاری‌هایی در آن هم کشمکش‌های درونی خود را مهار کنند و هم با همه‌پرسی تازه‌ای ظاهر آراسته به روند یکه‌تازی دهند.

بی‌شک، همه‌پرسی نیز مانند انتخابات پرهیجان‌ترین صحنه‌ی برخورد اندیشه‌ها و بررسی کارکردهاست و، اگر در جوی اختناق‌آمیز برگزار شود، جز نیرنگی برای مردم‌فریبی و سرپوش نهادن بر خودکامگی نمی‌باشد. از این گذشته، تغییر چند اصل و حتی چند فصل قانون اساسی، که هر یک موضوع ویژه‌ای دارد، چگونه ممکن است در یک همه‌پرسی پذیرفته یا رد شود. به همین دلیل است که حزب ملت ایران همه‌پرسی پیشنهادی را زشت‌کاری تازه‌ی سران جمهوری اسلامی برای استوار داشتن فرمانروایی یکه‌تازانه در کشور می‌شناسد و از آن کناره‌جویی می‌نماید.

اینکه قانون اساسی جمهوری اسلامی کاستی‌های بسیار دارد و از همان آغاز نیز در تدوین آن بهای بایسته به حاکمیت ملّی داده نشده بود انکارناپذیر است؛ ولی رفع نقص از هر قانون اساسی را نباید سرسری گرفت و بهترین شکل آن پدید آوردن یک «شورای بنیادگذار» یا، به عبارت دیگر، «مجلس مؤسسان» با اختیارهای گسترده تا حد دگرگونی همه‌ی بنیادهاست و بی‌تردید وابستگان چنین نهادی نیز باید برگزیده‌ی مردم باشند. از این رو، وظیفه‌ی‌ ملّی حزب‌های ناسازوار با روند یکه‌تازی در جمهوری اسلامی ایجاب می‌کند تا نسبت به پیامدهای شوم چنین دستبردهای گستاخانه‌ای به قانون اساسی هشدار دهند و همه با هم به بازسازی اسطوره‌ی «همبستگی همگانی» برای زنده‌داشت «حاکمیت ملّی» برخیزند.

همه‌پرسی نمایشی گره از کار فروبسته‌ی جمهوری اسلامی نمی‌گشاید و به آن جان‌مایه‌ی کشورداری نمی‌دهد. تنها با برقراری مردم‌سالاری است که ایران و انقلاب از ورطه‌ی هولناک کنونی به‌درمی‌آیند. چنین باد.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران

 در روز دهم شهریورماه، رادیو بی‌بی‌سی با داریوش فروهر، دبیر حزب ملت ایران، به‌وسیله‌ی تلفن مصاحبه‌ای انجام داد و شامگاهان در برنامه‌ی جام جهان‌نماپخش گردید که متن آن در زیر آورده می‌شود. لازم به گوشزد است که، پس از تغییر رهبری در جمهوری اسلامی، این نخستین مصاحبه‌ی یک خبرگزاری خارجی با یکی از سیاست‌مردان ایران بوده است.

گزارشگر: چیزی که این روزها در همه‌ی محافل از آن بحث می‌شود ریاست جمهوری آقای رفسنجانی و کابینه‌ی جدید اوست. تغییر و تحولات اخیر در رهبری ایران در بعضی محافل با خوش‌بینی درمورد آینده‌ی اقتصادی و سیاسی کشور روبه‌رو شده؛ اما هستند کسانی در میان نیروهای اپوزیسیون که چندان خوش‌بین نیستند و در میانشان آقای داریوش فروهر، رهبر حزب ملت ایران، که بعد از انقلاب وزیر کار بود. امروز در تماس تلفنی با ایران با آقای فروهر گفتگویی داشتم و نظر ایشان را درمورد ریاست جمهوری رفسنجانی و دولت جدید او پرسیدم.

داریوش فروهر: کابینه‌ی حجت‌الاسلام هاشمی رفسنجانی را، که با جنجال بسیار از سوی رسانه‌های همگانی داخلی و بیشتر خارجی «کابینه‌ی فن‌سالار» نامیده شده و خود ایشان هم «کابینه‌ی کار» عنوان کرده‌اند، قادر به حل مشکلات کشور نمی‌دانم؛ زیرا بیشتر عضوهای آن از مدت‌ها قبل یا در گذشته وزیر بوده‌اند و بقیه هم، که تازه جامه‌ی وزیری پوشیده‌اند، پیش از این پست‌های کلیدی دیگری را بر عهده داشته‌اند و نمی‌توانند در بحران کنونی بی‌سهم باشند. اگر این پیش‌رانده‌شدگان پس‌ازپیروزی‌انقلاب کارآوری و یا فن‌سالاری می‌دانستند، تاکنون نشان داده بودند و چنین تنگناهایی در زمینه‌های گوناگون زندگی ملّی پدید نمی‌آمد و مردم بدین سان دچار سیه‌روزی نمی‌گردیدند. اما درباره‌ی خود رئیس‌جمهور هم من همین نظر را دارم. ایشان در گذشته همه‌کاره بوده‌اند و، اگر قرار بود دشواری‌های کشور با عملکرد ایشان برطرف شود، تا کنون شده بود.

گزارشگر: طرفداران دولت در پاسخ شما احتمالاً خواهند گفت که این مشکلات که به وجود آمده مربوط به ده سال جنگ است که حالا جنگ نیست و، به‌علاوه، دولت جدید آقای رفسنجانی با یک برنامه‌ی مشخص آمده‌ به سر کار. نظر شما چیست؟

داریوش فروهر: من برنامه‌ی روشنی از کابینه‌ی حجت‌الاسلام هاشمی رفسنجانی ندیده‌ام تا بگویم که این برنامه اجراشدنی است یا نه. همان لفظ‌‌پردازی‌های گذشته بود. ولی درمورد جنگ کاربه‌دستان و سران نظام باید توانایی آن را داشته باشند که با همه‌ی دشواری‌ها رویارویی کنند و اینکه در آن هنگام جنگ بوده و ما نمی‌توانستیم کشور را اداره کنیم بهانه‌ای بیجاست. اگر نمی‌توانستند، باید جای خود را به کسانی می‌دادند که توانایی اداره‌ی کشور را حتی در زمان جنگ داشته‌باشند؛ نه اینکه با ویرانگری‌های پی‌درپی و ندانم‌کاری‌های بسیار مردم ایران را به این روز و به این بحران دچار کنند.

گزارشگر: آقای فروهر، بپردازیم به سیاست خارجی دولت. فکر می‌کنید که مسیری را که آقای رفسنجانی تا حالا پیموده‌اند مسیری است درست؟ و آیا فکر می‌کنید که منطبق با مصالح کشور هست این سیاست؟

داریوش فروهر: به نظر من، سیاست خارجی کشور تا کنون بسیار ضعیف و، به‌ویژه پس از آتش‌بس با عراق متجاوز، بی‌اندازه خواری‌آور بوده و هنری جز دشمن‌تراشی بیجا نداشته است و گاه با بندوبست‌های نهانی و نیز چرخش‌های ناگهانی به‌کلی از راستای سود و صلاح ملّی به دور افتاده است. حجت‌الاسلام هاشمی رفسنجانی از زمان پوشیدن ردای رئیس‌جمهوری در زمینه‌ی سیاست خارجی ابتکاری نداشته‌اند تا بتوان گفت چه اندازه منطبق با مصالح کشور عمل شده است. وانگهی برنامه‌ی روشنی هم در این زمینه طرح نکرده‌اند و حتی تغییری نیز در کادر وزارت خارجه پدید نیاورده‌اند.

گزارشگر: بگذارید به مسائل سیاست داخلی بپردازیم. فکر می‌کنید که وضع آزادی‌های سیاسی حالا در ایران چگونه خواهد بود؟

داریوش فروهر: اکنون نیز چون گذشته جو سیاسی کشور اختناق‌آمیز است. در جمهوری اسلامی، از هنگام درهم‌شکستن جدول ارزش‌های انقلاب، همه‌ی حقوق ملت در قانون اساسی نادیده گرفته شده و حتی پاره‌ای از نظریه‌پردازان این نظام آزادی‌های سیاسی را ناسازوار با آموزش‌های دینی تلقی می‌کنند. به‌تازگی کار به آنجا رسیده که رئیس‌جمهور هم به هنگام ادای سوگند آشکارا به سلب حقوق مردم اعتراف کرد، ولی به هیچ وجه برای پدید آوردن فضای سیاسی باز تضمینی نداد. بررسی آماری همه‌پرسی قانون اساسی و انتخابات رئیس‌جمهوری نشان می‌دهد شرکت مردم در تعیین سرنوشت خود در این گونه رأی‌گیری‌ها از آغاز انقلاب تا کنون سیر نزولی داشته؛ ولی بدون تردید مردم در آینده به کناره‌جویی از این صحنه‌آرایی‌ها اکتفا نخواهد کرد و، همچنان که آزمون‌های گذشته نشان داده، خیلی زود این قهر خاموش خود را به خروشی دگرگون‌ساز بدل می‌کند.

گزارشگر: آقای فروهر، فعالیت احزاب الان چگونه است؟ حزب خود شما الان چگونه عمل می‌کند؟

داریوش فروهر: حزب‌ها و جمعیت‌هایی که در برابر سرکوب دستگاه حاکمه از پا درنیفتاده و، به‌رغم بی‌بهره ماندن از امتیازهای قانونی، هستی سازمانی خود را نگه داشته‌اند اکنون نیز بیش‌وکم پویا می‌باشند و در هر فرصت به رویارویی با روند یکه‌تازی در کشور برخاسته‌اند؛ چنان که هر یک به نوعی کناره‌جویی از همه‌پرسی و انتخابات رئیس‌جمهوری را بیان کردند و با واکنش درخور هم روبه‌رو شدند.

حزب ملت ایران، که من افتخار وابستگی آن را دارم، با کوله‌باری از چهل‌ودو سال کوشش خستگی‌ناپذیر در راستای برآوردن خواست‌های اجتماعی و تاریخی ایرانیان و داشتن سهم بزرگ در جنبش ملّی شدن صنعت نفت و خیزش‌های به‌انقلاب‌انجامیده، همچنان تکاپوهای آرمانی و سیاسی خود را دنبال می‌کند.

هم‌میهنان، همرزمان،

اکنون، که ایران و انقلاب در ورطه‌ای هولناک فروافتاده و مردم دچار سیه‌روزی بی‌مانندی شده‌اند، از هر فرصت باید برای برانگیختن امید و شور همگانی در راستای تاراندن نیروهای اهریمنی بهره گرفت.

فرارسیدن خجسته‌ی «روز بنیاد»، سرآغاز جنبشی آرمان‌خواهانه در ایران دیرینه‌سال، فرصتی است درخور تا، در خلال بزرگ‌داشت آن، همه‌ی زنان و مردان این سرزمین به گسترش پیکارهای آزادی‌بخش ملّی فراخوانده شوند.

در هنگامی که جنگ جهانگیر دوم عفریت مرگ و نابودی را بر جان و هستی آدمیان و ملت‌ها افکنده و همه‌ی بخش‌های ایران کنونی هم به اشغال سپاهیان بیگانه درآمده بود، شماری از جوانان خودساخته با شناخت درست قانونمندی‌های اجتماعی، نخست، به ستیزهای پراکنده با سلطه‌گران پرداختند و سپس، در شامگاه پانزدهم شهریورماه یکهزاروسیصدوبیست‌وشش، سازمانی ملت‌گرا بنیاد نهادند.

در آن سال‌های تیره، که جای‌جای میهن لگدکوب سه امپریالیسم روس، انگلیس، و آمریکا بود، باور ناب این جوانان بپاخاسته شاید تنها آرمان‌گرایی و حتی گمان‌پروری تلقی می‌شد؛ ولی اکنون، که اخگر نیاز ملّی از زیر خاکستر زمانه سربرکشیده و تکاپوهای ضدسلطه در چهارگوشه‌ی ایران‌زمین رو به گسترش است، درست‌اندیشی و واقع‌گرایی آنان به ثبوت می‌رسد.

با دریغ، اینک که آغوش مام میهن می‌بایست گرمابخش خیزش‌های رهایی‌بخش در فراسوی مرزهای قراردادی گردد و این گسست شوم را پایان دهد و کانون همگرایی بخش‌های جداشده باشد، خود در چنبر یکه‌تازی واپس‌گرایانه فروافتاده است و زمامداران آن با کوته‌بینی تلاش می‌نمایند تا خمودی را جایگزین والایندگی کنند و آرمان‌های بزرگ ملّی را برای زمانی کوتاه هم شده از خاطرها بزدایند.

در این میان، انحصار، احتکار، رباخواری، و دلال‌بازی، این پدیده‌های زشت سوداگری‌ بی‌مهار، هر گونه تلاش اقتصادی را از رونق بازداشته و گرانی سرسام آور به صورت «بغرنج بزرگ» درآمده است و فقر، گرسنگی، برهنگی، بی‌سرپناهی، بیکاری، و نارسایی آموزش در سطح‌های گوناگون رکن‌رکن زندگی مردم را به فرورریزی تهدید می‌کند و، برروی‌هم، تنگناهای فزاینده از ایران انقلابی ده سال پیش کشوری نابسامان پدید آورده که در آن پریشانی و پشیمانی فراگیر شده است.

زنان و مردان این سرزمین خدایی نزدیک به هشت سال گروهاگروه به میدان‌های نبرد با تجاوزگر شتافتند، همه‌ی توان خود را به‌کارگرفتند و، به‌رغم کاستی‌های بسیار، با جانبازی، حماسه‌هایی به‌یادماندنی و بی‌مانند در تاریخ هستی ملّی به ثبت رساندند؛ ولی افسوس، در اثر ناآگاهی و ناتوانی و انحصارگری زمامداران، فرصت‌های طلایی بسیاری که با قهرمانی‌های جنگاوران ارتشی، سپاهی، و بسیجی پدید آمده بود از دست رفت و سرانجام نیز، با پذیرش خفت‌بار قطعنامه‌ی پانصدونودوهشت شورای امنیت سازمان‌ملل‌متحد و آتش‌بس، بخش‌های دیگری از ایران‌زمین به اشغال دشمن بیگانه درآمد.

شگفتا! آن‌ها که خود بزرگ‌ترین سبب‌سازان به‌کژراهه‌افتادن انقلاب و فروپاشی شیرازه‌ی زندگی ملّی و به‌ویژه شکست در «نبرد میهنی» بوده‌اند اکنون ردای قهرمانی بر تن کرده و داعیه‌دار اعجاز در پدید آوردن «دوره‌ی جدید» و چیرگی بر تمامی نابسامانی‌های کشور شده‌اند.

در همه جای دنیا، اگر زمامداران نتوانند وسیله‌های بهروزی همگانی و پیشرفت اجتماعی را فراهم سازنند، دست از کار می‌شویند و جای خود را به دیگران وامی‌گذارند؛ ولی در ایران سران جمهوری اسلامی پافشارانه بر جایگاه‌های قدرت چسبیده‌اند و ناخشنودی مردم را هم نادیده می‌گیرند.

چنین است که حزب ملت ایران با کوله‌بار چهل‌و‌دو سال کوشش خستگی‌ناپذیر در راستای برآوردن خواست‌های اجتماعی و تاریخی ایرانیان و داشتن سهم بزرگ در جنبش ملّی شدن صنعت‌نفت و خیزش‌های به‌انقلاب‌انجامیده چاره‌گری برای پایان دادن به همه‌ی نابسامانی‌های یادشده را ضروری می‌داند.

رویدادهای ده‌ساله‌ی پس از پیروزی انقلاب به‌خوبی نشان می‌دهد که به هدف‌های بنیادین آن، استقلال ملّی، آزادی‌های فردی و اجتماعی، و عدالت همگانی، و نیز سازندگی میهن جز با برقراری مردم‌سالاری نمی‌توان رسید.

از این رو، حزب ما در خجسته‌روز «بنیاد» همه‌ی فرزندان این نیاخاک خدایی، همه‌ی سازمان‌های سیاسی به‌خودایستاده و ناسازوارباروندیکه‌تازی، همه‌ی گروه‌های اجتماعی، کارگران، کشاورزان، پیشه‌وران، کارمندان، آموزشگران، بازرگانان، همه‌ی جوانان کشور، به‌ویژه دانشجویان و دانش‌آموزان، را به کوشش پیگیر در راستای بازیافتن اسطوره‌ی «همبستگی همگانی» برای برپایی مردم‌سالاری فرامی‌خواند. باشد که در پرتو آن ایران‌زمین یکپارچگی را بازیابد و جاودانه آزاد و آباد گردد.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران

بار دیگر، روز شانزدهم آذر روز پرارجی که در جنبش دانشجویی ایران آغازگر فصلی نو به‌شمار رفته است فرارسید ــ فصلی که دست‌کم تا انقلاب بیست‌و‌دوم بهمن‌ماه سال یکهزاروسیصدوپنجاه‌وهفت بی‌هیچ وقفه‌ای دنباله یافت و فروزه‌های استقلال‌طلبی و آزادی‌خواهی را در ایران‌زمین زنده نگه‌داشت.

شانزدهم آذر یادآور حماسه‌ی خونینی است که، در پی یورش نیروهای کودتاگران به جایگاه والای خرد و دانش، به کلاس و استاد و دانشجو، آفریده شد و نام گلگون‌کفنان آن، مصطفی بزرگ‌نیا، مهدی شریعت‌رضوی، و احمد قندچی، دانشجویان دانشکده‌ی فنی دانشگاه تهران، پویندگان راه نهضت ضداستعماری و ضداستبدادی ملت ایران به رهبری مصدق بزرگ، در برگ‌های تاریخ نقش جاودانه گرفت.

دریغا، به دنبال سالیان دراز ایستادگی و کوشش، آرمان آن نخستین ره‌گشایان جنبش دانشجویی، که برخورداری از مردم‌سالاری بود، هنوز به‌گونه‌ی خواستی سرکوب‌شده باقی است؛ زیرا، با به‌بیراهه کشانده شدن انقلاب، دانشجویان، که نبض توفنده‌ی آن بودند، در چنبر یکه‌تازی گرفتار آمدند، مدت‌ها حتی از پایین‌ترین سطح پژوهشگری و دانش‌اندوزی بی‌بهره ماندند و کوشش شد به‌کلی از صحنه‌ی رویدادهای سیاسی کشور دور نگه داشته شوند؛ ولی، در همه‌ی این سال‌ها، «دانشجویان بیداردل لحظه‌ای از تلاش فرونگذاشتند. از سویی، گروهاگروه، به جبهه‌های نبرد میهنی پیوستند و در جایگاه والای شهادت بر تارک تاریخ نشستند و، از سوی دیگر، در برابر تجاوز به حقوق ملت، قهرمانانه ایستادگی کردند.»

در پی برقراری آتش‌بس در جنگ با شکل خفت‌بار، موج ناخشنودی مردم از زشت‌کاری‌های سردمداران جمهوری اسلامی، که تا آن‌هنگام به قهر خاموش خود بسنده کرده بودند تا مبادا دشمن بیگانه از برخوردهای درونی کشور بهره گیرد، بالا گرفت و بیش‌وکم پرخاشگری‌هایی پدید آورد. در چنین وضعی، زمامداران بریده‌ازمردم به جای ترک شیوه‌های یکه‌تازی باز هم نیروهای فشار را وارد صحنه کردند؛ ولی اینجا و آنجا با واکنش‌های درخور روبه‌رو گردیدند. از آن میان، چندی پیش، تکاپوی دانشجویانی که خواستار برآورده شدن نیازهای نخستین خود بودند و به ناحق مورد سرکوب قرار گرفتند و خبر آن زبان‌به‌زبان و، به‌رغم سانسور در رسانه‌های گروهی، همه جا پخش گردید بار دیگر نقش سرنوشت‌ساز نسل جوان در روند زندگی ملّی را روشن کرد.

حزب ملت ایران، که کوشش پیگیر در راستای بازیافتن اسطوره‌ی همبستگی همگانی برای زنده‌داشت حاکمیت ملّی و برپایی مردم‌سالاری را ضرورتی تاریخی می‌داند، اکنون در آستانه‌ی فرارسیدن شانزدهم آذر دانشجویان سراسر کشور را به بازسازی سازمان‌های صنفی خود فرامی‌خواند تا بار دیگر نیروی بایسته برای انجام وظیفه‌های میهنی را بازیابند.

پیروز باد ملت، استوار باد همبستگی دانشجویان.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران

سران جمهوری اسلامی که بارها از پذيرش نماينده از سوی کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد برای بررسی چگونگی وضع حقوق انسانی در ايران سر باز زده و خود را بی‌نياز از داوری بين‌المللی وانمود می‌ساختند، سرانجام به سفر رينالدو گاليندوپل، بازرس ويژه‌ی نهاد ياد شده به ايران تن در دادند.

براساس توافق قبلی رينالدو گاليندوپل و همراهانش قرار است روز شنبه سی‌ام دی‌ماه به تهران بيايند و بنا بر آنچه که کمال خرازی نماينده‌ی جمهوری اسلامی در سازمان ملل متحد وعده داده است، می‌توانند به همه جا رفت‌وآمد و با هرکس که بخواهند گفتگو کنند و گزارش‌های خود را بر پایه‌ی رويدادهایی که در ايران می‌گذرد تهيه نمايند.

اجلاس شش‌ هفته‌ای کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد نيز در روز يکشنبه هشتم بهمن ماه تشکيل می شود و بررسی وضع حقوق بشر در جمهوری اسلامی و رسيدگی به گزارش رينالدو گاليندوپل در دستور کار آن قرار دارد.

در آستانه‌ی سفر بازرس کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد، پس از گذشت نزديک به يازده سال از انقلاب بيست‌ودوم بهمن در برخورد با حيثيت ذاتی انسان از سوی کارگزاران جمهوری اسلامی چنان فضای تيره‌ای پديد آمده که نشانگر سلطه‌ی ديدگاه‌های واپسگرايانه و شيوه‌های يکه‌تازانه در کشور است.

هيچ گزارش درستی از چگونگی دادرسی‌ها و نيز آمار روشنی درباره‌ی شمار زندانيان و اعدام‌شدگان با صادر کردن حکم‌های فرمايشی در سال‌های گذشته تاکنون انتشار پيدا نکرده و روند دستگيری‌های بيجا و شکنجه دادن و به کام مرگ افکندن مردم زير عنوان‌های گوناگون دنباله دارد.

در لابه‌لای خبرهای روزانه، اعدام‌های جمعی زير نام مبارزه با قاچاق مواد مخدر، بريدن انگشتان دست مردم زير نام مبارزه با دزدی، گردن زدن مردان و سنگسار کردن زنان زير نام مبارزه با فساد در برابر ديدگان مردم به فراوانی يافت می شود.

هسته‌های گزينش در دانشگاه‌ها، وزارتخانه‌ها و کارخانه‌ها و همچنين بخشش سهميه‌ی ويژه برای آموزش و پيدا کردن کار به نورچشمی‌ها، امکان‌های نابرابری را در ايران فراهم آورده که برخلاف نخستين حق بشر برای بهره‌گيری از زندگی است.

بر روی‌هم اکنون در ايران «حقوق ملت» در قانون اساسی که تا اندازه‌ای در بردانده‌ی آزادی‌های فردی و اجتماعی درخور حيثيت انسانی است، به‌کلی پايمال گرديده و جان و هستی و شرف مردم از هيچ امنيتی برخوردار نمی‌باشد و زمامداران اين سرزمین، شيوه‌ی کشورداری خود را تافته‌ای جدابافته و بی‌همانند جلوه می‌دهند که به لحاظ جنبه‌ی دينی، جای هيچگونه وارسی را برای هيچ‌کس و هيچ نهادی، درونی و يا بيرونی، نمی‌گذارد.

در چنين هنگامه‌ای که سانسور همه‌ی رسانه‌های گروهی را زير سيطره دارد و ترس از پی‌آمدهای هرگونه روشنگری، مهر خاموشی بر بسياری لب‌ها زده است، گمان نمی‌رود که بازرس ويژه‌ی کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد بتواند آگاهی‌های بايسته برای گزارش به‌دست آورد.

به نقل از گزارش خبرهای هفته

رينالدو گاليندوپل فرستاده‌ی ويژه‌ی کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد بامداد يکشنبه يکم بهمن ماه وارد تهران شد و بی‌درنگ دفتر آن سازمان در ميدان آرژانتين را محل کار خود قرار داد.

رينالدو گاليندوپل که برای بازرسی چگونگی برخورد با حقوق انسانی در جمهوری اسلامی به تهران سفر کرده است برخلاف وعده‌های داده شده از آغاز با سدها و صحنه‌سازی‌هایی رو‌به‌رو گرديد که کار کاوش برای رسيدن به حقيقت را دشوار می‌ساخت.

روزنامه‌های دولتی هريک به‌گونه‌ای کارکرد سازمان‌های مدافع حقوق بشر را زير پرسش بردند. از جمله روزنامه ابرار در روز ورود بازرس ويژه‌ی سازمان ملل متحد نوشت «سازمان حقوق بشر، سازمان عفو بين‌المل و کلیه‌ی تشکيلاتی با اين عناوين و تيترها دقيقاً به عنوان اهرم فشار بر ملت‌ها عمل می‌کنند».

گروه‌هایی زير نام خانواده‌ی «شهدای عمليات تروريستی» سازمان داده شدند و با برخورداری از پشتيبانی نيروهای فشار از روز سه‌شنبه سوم بهمن‌ماه با گرد آمدن پيرامون دفتر سازمان ملل متحد در تهران و ايجاد فضای تهديد و فشار، مانع ديدار و گفتگوی وابستگان کسانی که در سال‌های گذشته اعدام شده بودند با نماينده‌ی کميسيون حقوق بشر شدند.

با اين همه و به‌رغم پديد آوردن فضای نامناسب رينالدو گاليندوپل توانست با پاره‌ای از کسانی که بی‌اعتنایی به رعايت حقوق بشر به‌سختی به آنها آسيب رسانده است ديدار کند.

بازرس ويژه‌ی سازمان ملل متحد همچنين با پاره‌ای از شخصيت‌های ناسازوار با شيوه‌ی کار جمهوری اسلامی نيز ديدار کرد و بدين ترتيب تا اندازه‌ای از چندوچون پايمال شدن «حقوق ملت» در ايران و زير پا نهادن آزادی‌های فردی و اجتماعی از سوی يکه‌تازان حاکم بر کشور آگاه گرديد.

به نقل از گزارش خبرهای هفته

زنان و مردان ایران‌زمین

با اوج‌گیری خیزش‌های سلطه‌ستیزانه در قفقاز، کاخ‌نشینان کرملین دگرباره چهره‌ی زشتی از خود نشان دادند و، در پی زمینه‌چینی‌هایی برای پدید آوردن درگیری میان آذری‌ها و ارمنی‌ها، به گسیل نیروهای پلیس و ارتش برای سرکوب مردم این خطه پرداختند.

شگفتا! این لشکرکشی دژخویانه در زمانه‌ای انجام می‌گیرد که در همه جا روند هشیاری ملّی، شتابی فزاینده گرفته و فروریزی نظم جهانی پاسدارسلطه‌گری را به گونه‌ی واقعیت تاریخی انکارناپذیری درآورده است. عصر تازه‌ای در جهان آغاز شده و، پس از سالیان دراز به کارگیری نگرش‌های زاییده‌ی گمان‌پروری، که همه به شکست انجامیده است، با شناخت قانونمندی‌های زندگی اجتماعی بشر در اینجا و آنجا، ملت‌ها برای نابودی هر گونه سلطه و بازگشت به خویشتن خویش به‌پاخاسته‌اند.

گرچه از یک سال پیش کوشش‌های بسیار انجام گرفت تا انفجار نیروهای نهفته‌ی ملّی را در پیرامون اتحاد جمهوری‌های شوروی سوسیالیستی، که خواه‌ناخواه به درون آن نیز کشیده می‌شد، بازتاب چرخش‌های آرمانی و سیاسی رهبری جدید این کشور جلوه دهند؛ ولی یورش ارتش سرخ به سرزمین‌های قفقاز نقاب نوآراسته را فروافکند. راستی آن است‌که امپراتوری روسیه با همه‌ی ترفندهای به‌کارگرفته‌شده در زمان تزارها و سپس دیگر نمی‌تواند همچون «زندان ملت‌ها» پابرجا بماند و ناگزیر است به دگردیسی‌های بنیادی تن دردهد.

اتحاد جمهوری‌های شوروی سوسیالیستی بنا بر قانون اساسی خود «دولت واحد متحد کثیرالمله‌ای» می‌باشد که «در نتیجه‌ی حق ملل در تعیین آزادانه‌ی سرنوشت خویش» با «اتحاد داوطلبانه‌ی» آنان پی‌ریزی شده است. جای یادآوری است که، برابر همین قانون اساسی، همه‌ی جمهوری‌های شوروی سوسیالیستی «متساوی الحقوق» هستند و هر یک از آنان «حق خروج آزادانه» از اتحاد را دارد. اما واپسین رویدادهای درون این کشور و بازگشت به شیوه‌ی سرکوبگری نه تنها ساختگی بودن بنیادهای قانون اساسی آن را روشن می‌سازد، که داعیه‌داران پدید آوردن فضای باز سیاسی و پاسداری از حقوق بشر و گرایش به مردم‌سالاری را نیز رسوا می‌کند و نشان می‌دهد همه‌ی جنجال‌ها و تکاپوها برای رهایی دولتی امپریالیستی از بحران اجتماعی و واپس‌ماندگی اقتصادی می‌باشد. اگر نه، چرا کاخ‌نشینان کرملین تا کنون جنبش‌های مردمی در بیشتر بخش‌های کشور خود را با شکیبایی تحمل می‌کردند و برای حل دشواری‌ها درصدد گفتگوهای سیاسی برمی‌آمدند، ولی به‌ناگهان در پهنه‌ی قفقاز، به‌ویژه در سرزمین‌هایی که در گذشته‌ای نه‌چندان‌دور «آذربایجان شمالی» نام گرفته است، چنین برآشفتند و به لشکرکشی و سرکوب وحشیانه تا حد کشتار جمعی پرداختند.

در این میانه، به حکم پیوندهای ناگسستنی، هیچ ایرانی آشنا‌باروندرویدادهای‌تاریخی نمی‌تواند نسبت به سرنوشت مردمی که در فراسوی ارس برای برچیدن بساط استیلای بیگانه سر به شورش برداشته‌اند و خواستار زیست آزاد در نیاخاک خود هستند بی‌تفاوت بماند. بیشتر سرزمین‌هایی که در پی دوازده سال جنگ در دو دوره بر اثر ناآگاهی و ناتوانی دولت مرکزی و زدوبند قدرت‌های جهان‌خوار با بسته‌ شدن پیمان‌های شوم گلستان و ترکمنچای در قلمرو امپراتوری روسیه قرار گرفت در سراسر تاریخ بخشی از ایران‌زمین بوده است. در پی پدید آمدن این جدایی دردناک نیز، همبستگی مردمی میان دوسوی ارس هرگز گسسته نگردیده و، به‌رغم دیوارهای بلند استعمارساخته، ارزش‌های فرهنگی برخاسته از پیوند ایرانیگری و اسلام‌باوری همواره پابرجا و کارساز ماند. در تمامی این سال‌های سیاه، مردم بخش‌های جدا‌شده‌ازایران در نگه‌داشت فروزه‌های فرهنگ خود کوشا بودند، قلب‌ها بر سنت‌های دیرینه می‌تپید و آیین‌های دینی و میهنی در آشکار و نهان و حتی در پستوی خانه‌ها بر پا می‌گردید. همین پیوندهای ناگسستنی است که همچون آتشی نهفته با اندک نسیم آزادی از زیر خاکستر زمانه سربرمی‌کشد و جوان نوخاسته‌ی آذری را برمی‌انگیزد در سرمای پانزده درجه زیر صفر تن به آب یخ‌زده‌ی ارس سپارد تا «جان به جانان» رساند و «روزگار وصل» بازجوید.

با دریغ، در چنین هنگامه‌ای که ایران کنونی می‌باید با همه‌ی توان به پشتیبانی از پیکارهای رهایی‌بخش در فراسوی ارس برخیزد و کانون همگرایی باشد، خود در چنبر یکه‌تازی واپس‌گرایانه فروافتاده‌است و زمامداران آن با کوته‌بینی به دگرگون جلوه دادن رویدادها پرداخته و می‌کوشند تا برای زمانی کوتاه هم شده از برآوردن خواست‌های ملّی جلوگیری کنند.

سران جمهوری اسلامی، که با بریدگی از مردم پایه‌های فرمانروایی خود را لرزان می‌بینند و در سیاست خارجی هم دچار سردرگمی گشته و از راستای ناوابستگی به‌دورافتاده‌اند، در رهگذر رویدادهای یادشده حتی داعیه‌ی دین‌سالاری را از یاد بردند و، بنا بر شیوه‌ی همیشگی، به لفظ‌پردازی‌های میان‌تهی بسنده کردند.

به هر روی، خیزش‌های سلطه‌ستیزانه در قفقاز وظیفه‌ی سنگینی بر عهده‌ی همه‌ی‌ ایرانیان نهاده است که باید بی‌درنگ به انجام آن همت گماشت تا مبادا فرزندان کنونی این سرزمین خدایی در پیشگاه نسل‌های آینده شرمسار گردند.

برچیده باد بساط هر گونه سلطه، درود به مردم بپاخاسته‌ی قفقاز.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران