زنان و مردان ایران‌زمین،

یکی از ترفندهایی که پیش‌رانده‌شدگان پس‌ از پیروزی ‌انقلاب در پی تکیه زدن بر کرسی فرمانروایی به کار گرفتند دادن ظاهر قانونی به نهادهای گردانندگی کشور از راه برگزاری انتخابات نمایشی بوده است. اکنون هم، پس از چهار سال تلف کردن وقت گران‌بهای کشور، که باید یکسره صرف سازندگی آن هم با برنامه‌ای سنجیده می‌شد، بار دیگر، درصدد صحنه‌آرایی تازه‌ای به عنوان گزینش رئیس‌جمهوری هستند و از به سیه‌روزی افتادن مردم ایران هم کوچک‌ترین پروایی ندارند. این در حالی می‌باشد که روند یکه‌تازی به اوج رسیده و «حقوق ملت» در قانون اساسی به‌کلی پای‌مال گردیده و ایران دیرینه‌سال در جهان پرتلاطم کنونی به ورطه‌ی هولناکی فروافتاده است.

در کشورهای به‌مردم‌سالاری‌رسیده، جریان انتخابات پرهیجان‌ترین هنگام برخورد اندیشه‌ها و بررسی کارکردهای زمامداران و به‌ویژه بازشناسی نقص‌های نظم حاکم است و آن چنان صورت می‌گیرد که نامزدها بتوانند آزادانه به تکاپو برخاسته و برداشت‌ها و برنامه‌های خود را به آگاهی همگانی برسانند؛ و بی‌شک این همه نیاز به فضای سیاسی باز دارد. اما در جمهوری اسلامی، اندک مدتی پس از برپایی آن، جدول ارزش‌های انقلاب درهم‌شکست و، با نادیده گرفتن حیثیت ذاتی بشر و از میان بردن آزادی‌های فردی و اجتماعی، دگراندیشی در حصار کوته‌بینی‌های واپس‌گرایانه افتاد، عرصه‌ی گفتار و نوشتار و گردهمایی به‌سختی تنگ و ایمنی قضائی نابود گردید، و سازمان‌های سیاسی پیشینه‌دار و نوپا و حتی اتحادیه‌های صنفی سرکوب و از کوشش آشکار بی‌بهره ماندند و از چاپ و پخش نشریه‌های ناوابسته‌به‌مرکزهای‌قدرت جلوگیری به عمل آمد و، برروی‌هم، مردم از رقم زدن سرنوشت خویش بازداشته شدند. وانگهی، با برداشت‌های نابجا از قانون اساسی، شورای نگهبان، که گویی وظیفه‌ای جز تنگ‌تر کردن دایره انحصارگری ندارد، در کار «نظارت بر انتخابات» اختیار گسترده‌ای از جمله «حق تشخیص صلاحیت» نامزدها را برای خود شناخت و در جایگاهی والاتر از خواست مردم قرار گرفت.

در چنین جو اختناق‌آمیزی خوب پیداست که انجام هر گونه انتخابات جنبه‌ی نمایشی دارد و برای ظاهری آراسته دادن به زشت‌کاری‌های زمامداران خودکامه انجام می‌شود و مردم به‌حق نقشی در آن ایفا نخواهند کرد.

چهار سال پیش، که یکی از سبب‌سازان به کژراهه افتادن انقلاب و درهم‌پاشیدگی زندگی ملّی و به‌ویژه شکست در جنگ با دشمن بیگانه در پی یک انتخابات نمایشی بر کرسی رئیس‌جمهوری تکیه زد، با آوازه‌گری بسیار داعیه‌ی آغاز «دوره‌ی جدیدی» از سازندگی درداده شد؛ ولی اکنون، با نگاهی اجمالی به برنامه‌ی اجراشده، به‌خوبی روشن می‌گردد که، از این دوره‌ی جدید، جز کارنامه‌ی سیاهی بر جا نمانده و «کابینه‌ی فن‌سالار» در همه‌ی زمینه‌های سیاسی، اجتماعی و به‌ویژه اقتصادی با بن‌بست روبه‌رو گردیده و کشور ار به ورشکستگی کشانده است. ره‌آورد چهار سال زمامداری خودسرانه اوج‌گیری احتکار، رباخواری، دلال‌بازی، این پدیده‌های زشت سوداگری مهارگسیخته، و گرانی سرسام‌آر، فقر، گرسنگی، برهنگی، بی‌سرپناهی، بیکاری، نارسایی آموزش در سطح‌های گوناگون، و کمبود بهداشت و درمان و دارو بوده است و دست‌اندرکاران ناشایسته جز افزودن بر حجم اسکناس درگردش و به‌بارآوردن مبلغ‌های گزافی بدهی به کشورهای بیگانه و کاهش ارزش پول ملّی و لطمه زدن به صنعت و کشاورزی، هنری از خود نشان نداده و مردم را دچار سیه‌روزگاری بی‌مانندی کرده‌اند.

در گوشه‌وکنار جهان ملت‌ها، اگر زمامداران نتوانند زمینه‌ساز بهروزی همگانی گردند، دست از کار می‌شویند و جای خود را به دیگران وامی‌گذارند؛ ولی سران جمهوری اسلامی، به‌رغم درماندگی‌های فراوان، همچنان پافشارانه بر پایگاه‌های قدرت چسبیده‌اند و، با دادن آمارهای دروغین، دم از پیشرفت برنامه‌های آبادانی می‌زنند و گستاخانه بساط انتخابات تازه‌ای را گسترده‌اند تا چند صباحی بیشتر در فرمانروایی بمانند.

در هنگامه‌ای که ایران از همه سو با خطر روبه‌رو و ناخشنودی همگانی به اوج رسیده است، دیگر نمی‌توان به کناره‌جویی از صحنه‌گردانی برکرسی‌قدرت‌نشستگان بسنده کرد؛ و باید به‌پاخاست و به روند یکه‌تازی پایان داد و برای برقراری مردم‌سالاری به چاره‌گری و کارآوری پرداخت و، در نخستین گام، خیمه‌شب‌بازی تک‌نفره را رسوا نمود. نباید فراموش کرد، در وضع جغرافیای سیاسی کشور و بافت اجتماعی‌ای که ملت ایران دارد، برای گذار از یکه‌تازی به سامانی مردم‌سالارانه، رو آوردن به کردارهای قهرآمیز کارساز نمی‌باشد و به‌ناچار باید با همه‌ی نیرو خواستار فضای سیاسی باز و انجام انتخابات آزاد شد.

چنین است که حزب ملت ایران از چهره‌های سیاسی، چه وابستگی سازمانی داشته یا نداشته باشند، می‌خواهد، در اعتراض به بازیگری تازه‌ی سران جمهوری اسلامی، از نامزدی و هر گونه سهم‌گیری در آن خودداری کنند و شرط‌های ضروری برای انجام انتخابات آزاد را روشن سازند.

حزب ملت ایران، که به‌راستی به زنده‌داشت اسطوره‌ی همبستگی همگانی باور دارد و دگرگونی‌های بنیادی را در گرو آن می‌دادند، برای از میان بردن هر گونه شبهه‌ی تکروی، هم اکنون نمایندگانی را به رایزنی و گفتگو با رهبران دیگر سازمان‌های سیاسی و نخبگان گروه‌های اجتماعی گوناگون گمارده است تا زمینه‌ی گسترش این پیکار سلطه‌ستیزانه را فراهم دارند. باشد که «دیو مهیب خودسری» جاودانه از ایران‌زمین رخت بربندد و مردم به پیروزی رسند.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران

عصر روز یکشنبه، نوزدهم اردیبهشت‌ماه یکهزاروسیصدوهفتادودو، گزارشگر بخش فارسی رادیو بی‌بی‌سی از لندن با داریوش فروهر به‌وسیله‌ی تلفن مصاحبه‌ای انجام داد که بخش‌‌هایی از آن در برنامه‌ی شبانگاهی این رادیو به شرح زیر پخش شد.

گزارشگر: یکی از گروه‌هایی که آشکارا به مخالفت با این انتخابات برخاسته حزب ملت ایران است که چندی قبل با انتشار بیانیه‌ای در تهران از مردم خواست تا انتخابات را، که آن را «نمایشی» خوانده است، تحریم کنند. داریوش فروهر، رهبر حزب ملت ایران، نظر خود را درمورد فهرست منتشرشده چنین بیان کرد.

داریوش فروهر: من به‌طورکلی نظرم را همراه با سایر وابستگان حزب ملت ایران نسبت به کل انتخابات داده‌ام و آن را یک انتخابات نمایشی دانسته‌ام؛ و این پنج تنی هم که رسانه‌های همگانی امروز بیان کرده‌اند تا کنون شورای نگهبان صلاحیتشان را تشخیص داده است به نظر من از پیروان و نزدیکان رئیس‌جمهور هستند، چه آن کسی که در قبل وزیر بوده، چه آن که رئیس دانشگاه آزاد اسلامی است و چه آن دو نفری که از اشغال‌کنندگان کرسی‌های نمایندگی مردم در گذشته می‌باشند.

گزارشگر: از گروه‌هایی که در جناح مخالف دولت هستند اسمی به چشم نمی‌خورد در این لیست؟

داریوش فروهر: این نمایش با قانون‌ها و قرارهایی که در میان خودشان برایش ترتیب داده‌اند به طور کامل در پشت پرده دارد انجام می‌گیرد. مردم از اینکه چه کسی نام نوشته، چه کسی نامزد است هیچ آگاهی ندارند؛ و همان طور که گفتم، این آگاهی‌ای که نسبت به این چند نفر پیدا شده امروز رسانه‌های همگانی داده‌اند. تا آنجا که من می‌دانم و شایع هست، از نیروهای ناسازوار با روند یکه‌تازی در کشور که هیچ کس نقشی در این انتخابات به عهده نگرفته و، به گمان من، به عهده نخواهد گرفت. حتی از جناح‌های دیگر سردمداران جمهوری اسلامی هم به نظر می‌رسد که کسی نامزد نشده و، از نوشتارهای پاره‌ای از روزنامه‌ها هم که به آن جناح‌ها بستگی دارند، چنین پیداست که نمی‌خواهند در این نمایش نقشی به عهده بگیرند.

گزارشگر: حزب ملت ایران چندی پیش با انتشار بیانیه‌ای این انتخابات را تحریم کرد. آیا گروه‌های دیگری هم هستند که تحریم کرده باشند؟

داریوش فروهر: ما تنها تحریم نکرده‌ایم، آنچه خواسته شده افزون‌تر از این است. در حقیقت، جز در نخستین دوره‌ی گزینش رئیس‌جمهور و نمایندگان مجلس شورا، که خیلی هم از دخالتگری نیروهای فشار بی‌نصیب نبود، هرگز در جمهوری اسلامی انتخابات آزاد انجام نگرفته. به همین دلیل، در همان اعلامیه‌ای که شما به آن اشاره کردید، حزب ملت ایران آورده است که نمایندگانی را گمارده تا با رهبران حزب‌های دیگر رایزنی و گفتگو نمایند و خیلی زود شرط‌های ضروری برای انتخابات آزاد را اعلام خواهند کرد.

 عصر روز دوشنبه، بیستم اردیبهشت‌ماه یکهزاروسیصدوهفتادودو، گزارشگر بخش فارسی رادیو فرانسه از پاریس با داریوش فروهر به‌وسیله‌ی تلفن مصاحبه‌ای انجام داد که متن آن در برنامه‌ی شبانگاهی این رادیو به شرح زیر پخش گردید.

گزارشگر: یک ماه پیش از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در ایران، حزب ملت ایران به رهبری داریوش فروهر با انتشار بیانیه‌ای این انتخابات را تحریم کرد. امروز داریوش فروهر در گفتگو با همکار ما، رحمت قاسم‌بگلو، در خصوص اخبار منتشرشده توسط مطبوعات ایران درباره‌ی تأیید صلاحیت پنج تن از سوی شورای نگهبان به‌منظور شرکت در انتخابات اظهار داشت:

ــ صرف‌نظر از اینکه کار شورای نگهبان بسیار آشفته است و هم‌امروز، طبق آنچه رسانه‌های همگانی گزارش داده‌اند، این خبری که دیروز نشر پیدا کرده بود از سوی روابط عمومی شورای نگهبان تکذیب گردید؛ ولی راجع به اینکه به‌طورکلی در این انتخابات نمایشی‌‌ای که در پیش است از حزب ملت ایران کسی نامزد شده باشد به هیچ وجه این طور نیست. انتخابات را در جو اختناق‌آمیز کنونی ما یک صحنه‌آرایی سردمداران جمهوری اسلامی برای نگه‌داشتن خودشان بر سریر قدرت می‌شناسیم؛ و، طی همان اعلامیه‌ای که حزب داده است، از همه خواسته شده حتی به کناره‌جویی از این نمایش بسنده نکنند، بلکه از فرصت برای پایان دادن به یکه‌تازی و برقراری مردم‌سالاری به چاره‌گری و کارآوری بپردازند و، در نخستین گام، این خیمه‌شب‌بازی تک‌نفره را، ولو اینکه شماری سیاهی‌لشکر هم در کنار باشند، رسوا کنند.

گزارشگر: آقای داریوش فروهر، به گزارش خبرگزاری‌ها، حزب ملت ایران، که رهبری آن را شما به عهده دارید، در حال مذاکره و تبادل نظر با جناح‌های مخالف دولت کنونی ایران برای برگزاری یک انتخابات آزاد است. آیا در این مورد با نهضت آزادی و آقای مهندس بازرگان هم مذاکره کرده‌اید؟

داریوش فروهر: هم‌‌اکنون نمایندگان حزب‌هایی که هنوز هستی سازمانی خود را زیر فشار نگه‌داشته‌اند و با روند یکه‌تازی در جمهوری اسلامی ناسازوار هستند گفتگوها و رایزنی‌هایی در جریان دارند که امیدوارم پیش‌شرط‌هایشان را برای انجام انتخابات آزاد اعلام نمایند و بخواهند که جلوی این صحنه‌آرایی جدید گرفته شود.

گزارشگر: آقای داریوش فروهر، بگذریم از اینکه شما و امکاناً گروه‌های دیگری انتخابات را تحریم خواهند کرد، آیا در غیر این صورت اصولاً در دولت کنونی برای آقای هاشمی رفسنجانی رقیبی وجود دارد یا نه؟

داریوش فروهر: در میان دولت و سران جمهوری اسلامی، به‌ظاهر، کسی که به‌شخصه خیلی جدی هماوردی برای ایشان تلقی شود نمی‌بینم؛ حتی آن جناح، به‌اصطلاح خودشان، «تندرو» سران جمهوری اسلامی چنین پیداست که نامزدی نداده‌اند و کناره‌جویی کرده‌اند؛ و همان طور که گفتم این یک جریان یک‌نفره است که، خوب، چون زمان انجام انتخابات فرارسیده، یک صحنه‌آرایی بکنند؛ وگرنه این به‌راستی هرگز معنی انتخابات آزاد را ندارد. به هر حال، من تا هنگامی که پرده‌های واپسین این نمایش انجام بشود همواره آماده‌ام که نظرهای خود و نظرهای حزبی را که افتخار عضویت آن را دارم اعلام کنم.

گزارشگر: آقای داریوش فروهر، سپاس‌گزارم که به پرسش‌های من پاسخ دادید.

نیمه‌ی روز چهارشنبه، بیست‌ودوم اردیبهشت‌ماه یکهزار‌وسیصدوهفتادودو، گزارشگر بخش فارسی رادیو سوئد از استکهلم با داریوش فروهر به‌وسیله‌ی تلفن مصاحبه‌ای انجام داد که متن آن در برنامه‌ی شبانگاهی این رادیو به شرح زیر پخش گردید.

گزارشگر: من از بخش فارسی رادیو سوئد خدمتتان تلفن می‌کنم.

داریوش فروهر: بله، خوش‌وقتم. صدایتان را خوب می‌شنوم.

گزارشگر: درمورد تحریم انتخابات رئیس‌جمهوری از سوی حزب شما می‌خواستم بپرسم دلیل آن چیست؟

داریوش فروهر: من فکر می‌کنم اعلامیه‌ی حزب در این باره به اندازه‌ی کافی روشن می‌باشد. در جمهوری اسلامی، اندکی بعد از برپایی آن، جدول ارزش‌های انقلاب درهم‌شکسته شد و، با نادیده گرفتن حیثیت ذاتی بشر و از میان بردن آزادی‌های فردی و اجتماعی، دگراندیشی به‌طورکلی در حصار یک کوته‌بینی واپس‌گرایانه افتاد، عرصه‌ی گفتار و نوشتار و گردهمایی سخت تنگ گردید و یک فضای سیاسی بسته پدید آمد. در اینجا، نه یک حزب آزاد نه یک نشریه‌ی آزاد وجود ندارد. در چنین جو اختناق‌آمیزی پیداست که انجام انتخابات آزاد میسر نمی‌باشد. افزون بر این، کشور در یک بحران بزرگ به‌سر‌می‌برد و دست‌اندرکاران، سران جمهوری اسلامی، در همه‌ی زمینه‌های زندگی ملّی، در زمینه‌های سیاسی، اجتماعی و به‌ویژه اقتصادی با شکست بزرگی روبه‌رو شده‌اند و فرصت هم نمی‌دهند که یک بررسی انتقادی از این کارنامه‌ی سیاه چهار سال گذشته بشود. پس چاره‌ای نمی‌ماند جز اینکه از یک چنین انتخابات نمایشی کناره گرفت. با این همه، حزب ملت ایران به این کناره‌جویی اکتفا ننموده و درخواست کرده است که باید یک خیزش دوباره‌ای داشت، به روند یکه‌تازی پایان داد و برای برقراری مردم‌سالاری به کوشش پرداخت.

گزارشگر: جناب داریوش فروهر، حزب شما که فعالیتش در ایران آزاد نیست؟

داریوش فروهر: نه، آزاد نیست؛ یعنی امتیازهای قانونی را که باید داشته باشد ندارد. به ما اجازه‌ی داشتن باشگاه نمی‌دهند؛ از دوازده سال پیش، روزنامه‌ای که به حزب بستگی داشته در توقیف به‌سر‌می‌برد؛ ولی به‌رغم همه‌ی یکه‌تازی‌ها، زیر فشار، هستی سازمانی خود را نگه داشته‌ایم و نیازی هم به اینکه از سران جمهوری اسلامی یا دستاندرکاران پروانه‌ی کوشش‌های خودمان را بگیریم نمی‌بینیم. ما حزبی هستیم با کوله‌باری از چهل‌وشش سال پیکار سلطه‌ستیزانه، از پیشگامان حرکت‌های به‌انقلاب‌انجامیده و خود را برتر از این می‌دانیم که از جمهوری اسلامی اجازه‌ی کار بگیریم و هیچ گاه هم در برابر یکه‌تازی‌ها خاموش ننشسته‌ایم. در این چندساله، به‌ویژه بعد از شبه‌کودتای خرداد یکهزاروسیصدوشصت، که در ایران به‌کلی فضای سیاسی بسته شد، حزب ما همواره و در هر فرصت کوشش‌های خود را دنبال کرده است.

گزارشگر: جناب داریوش فروهر، فکر نمی‌کنید با این تحریم و اعلام موضع صریح در این مورد مشکلاتی برایتان ایجاد شود؟

داریوش فروهر: به هر حال، زندگی آرمان‌خواهانه چنین است. کسانی که پای‌بند اندیشه‌ای هستند از اینکه دشواری در دنبال کوشش‌های سیاسی آن‌ها باشد هراسی ندارند. شما اگر با زندگی من و زندگی بسیاری از گردانندگان حزب ملت ایران آشنایی داشته باشید، چه در نظام گذشته و چه در نظام کنونی، سال‌ها و ماه‌های بسیاری را در زندان و دربه‌دری به‌سر‌برده‌اند. هیچ هراسی از هیچ شیوه‌ی سرکوبگرانه‌ای نداریم؛ و به‌رغم همه‌ی این سرکوبگری‌هاست که احساس می‌کنیم، چون ایران را از همه سو خطر فراگرفته و زندگی مردم به سیه‌روزی افتاده، باید که وظیفه‌ی ملّی خودمان را انجام بدهیم.

گزارشگر: سؤال آخر را از شما می‌کنم. به هر حال، از نظر شما، این انتخاباتی که در پیش است اهمیتی دارد؟

داریوش فروهر: نه. این یک نمایش تکراری است که بار دیگر روی صحنه می‌آورند و، اگر مردم برنخیزند و اعتراض گسترده نکنند، از پیش هم نتیجه‌ی آن پیداست و دنباله‌ی کشورداری بدون جان‌مایه، بدون برنامه و نسنجیده که گفتم، در همه‌ی زمینه‌های زندگی سیاسی، اجتماعی و به‌ویژه اقتصادی، ایران را به ورطه‌ی هولناکی انداخته است.

گزارشگر: فکر می‌کنید که مردم شرکتشان در انتخابات چگونه باشد؟

داریوش فروهر: من گمان نمی‌کنم که مردم زیاد اعتنایی به این نمایش بکنند؛ ولی می‌دانید یکی از شگردهای شیوه‌های یکه‌تازی در همه جای دنیا صحنه‌آرایی و جمع‌ کردن شماری از مردم ناآگاه در پای صندوق‌ها و، به‌احتمال، خواندن رأی‌هایی که هرگز ریخته نشده است می‌باشد. اگر به‌راستی جز این شیوه‌ای می‌داشتند، اجازه‌ی پدید آمدن یک ستاد نظارت ملّی را می‌دادند.

 عصر روز چهارشنبه، بیست‌ودوم اردیبهشت‌ماه یکهزاروسیصدوهفتادودو، گزارشگر بخش فارسی صدای آمریکا از واشنگتن با داریوش فروهر به‌وسیله‌ی تلفن مصاحبه‌ای انجام داد که متن آن در برنامه‌ی شبانگاهی این رادیو به شرح زیر پخش گردید.

گزارشگر: آقای داریوش فروهر، حزب ملت ایران در اعلامیه‌های قبلی خود انتخابات را تحریم کرد و از مردم خواست در این انتخابات، که نوعی «کار نمایشی» توصیف شده، شرکت نکنند. فکر می‌کنید که مردم تا چه حد به این ندای مخالفین و ندای حزب ملت ایران برای عدم شرکت در انتخابات پاسخ خواهند داد؟

داریوش فروهر: من امیدوارم که مردم در فضای اختناق‌آمیزی که سراسر ایران را فراگرفته و خطرهایی که از همه سو ایران را تهدید می‌کند و سیه‌روزی‌ای که دارند و همه زاییده‌ی ندانم‌کاری‌های دست‌اندرکاران بوده و کارنامه‌ی سیاهی که دولت کنونی در چهار سال زمامداری گذشته داشته است، توجه خواهند داشت که جای هیچ گونه سهم‌گیری در این انتخابات نمایشی نیست. فضای ایران فضائی که در آن انتخابات آزاد انجام بگیرد نیست. مردم ایران در بدترین وضع به‌سر‌می‌برند و در نخستین گام باید کوشش کنند که این انتخابات را رسوا بدارند؛ و طبیعی است که کمترین کاری که می‌توانند انجام دهند کنار گرفتن از این نمایش است.

گزارشگر: آقای فروهر، بدون توجه به اینکه چه کسی در انتخابات شرکت کند، یعنی رأی بدهد یا ندهد، ما با پنج نفر روبه‌رو هستیم که صلاحیتشان تأیید شده برای انتخابات ریاست جمهوری. فکر می‌کنید که واقعاً از این پنج نفر، که صلاحیتشان تأیید شده، کسی می‌تواند غیر از آقای رفسنجانی در این مبارزه پیروز شود؟

داریوش فروهر: نخست اینکه این سخن از پنج نفر به میان آوردن در حقیقت از آشفته‌کاری‌هایی بود که در جریان رخ داد؛ برای اینکه رسانه‌های همگانی در روز شنبه خبر دادند که پنج نفر را شورای نگهبان صلاحیتشان را تشخیص داده، فردای آن روز، یعنی روز یکشنبه، روابط عمومی آن نهاد خبر داد که نخیر، چنین تصمیمی نبوده و، بعد از بررسی لازم، تمام کسانی که صلاحیتشان تشخیص داده شود یکجا اعلام خواهد شد؛ و هنوز، که شش روز در حقیقت از پایان نام‌نویسی گذشته است، شورای نگهبان به طور رسمی تشخیص صلاحیت نامزدها را نداده. همین ‌جا جا دارد یادآوری کنم که، اگر قانون اساسی حق نظارت به شورای نگهبان داده است، به هیچ وجه این به معنای تشخیص صلاحیت نامزدها نیست. این یک اختیار نابجا و خلاف روح قانون اساسی است که آن‌ها به خودشان داده‌اند. میزان در حقیقت باید رأی ملت باشد که چه کسی حق دارد بر کرسی زمامداری بنشیند، نه اینکه چند تن بنشینند و برایش صلاحیت تشخیص دهند. اما بخش دیگر سخنانتان: در میان این نام‌هایی که اعلام شد و پس گرفته شد، همه از نزدیکان رئیس‌جمهور هستند و هیچ کدام هماورد ایشان شناخته نمی‌شوند. این در حقیقت یک سبقت‌جویی یک نفره هست که ما در پیش داریم. به همین دلیل هم، کوشش سردمداران جمهوری اسلامی و همه‌ی توصیه سردمداران جمهوری اسلامی این است‌ که مردم را بیشتر به صحنه بکشند و، با توجه به کارنامه‌ی سیاهی که این دولت داشته، هر ملت‌گرا و هر آزادی‌خواهی هم باید کوشش کند تا مردم کمتر در این صحنه‌آرایی شرکت کنند.

گزارشگر: آقای فروهر، برنامه‌ی کار حزب ملت ایران چه هست و حزب ملت ایران چه برنامه‌ای را برای آینده‌ی ایران در نظر دارد؟

داریوش فروهر: ما اعتقاد داریم که جدول ارزش‌های انقلاب درهم‌شکسته شده است و اعتقاد داریم که باید با زنده‌داشت آن جدول به سوی آن آماج‌ها به‌راستی حرکت کرد که عبارت بودند از استقلال ملّی، آزادی‌های فردی و اجتماعی، و عدالت همگانی. به‌ویژه در بخش عدالت همگانی و آزادی‌های فردی و اجتماعی، جمهوری اسلامی به‌کلی از راستا دور افتاده. ما زیر همان شعار می‌گوییم که یک برنامه‌ی سازندگی ملّی داشته باشیم.

گزارشگر: چه شرط‌هایی را برای انجام انتخابات آزاد در ایران ضروری می‌دانید؟

داریوش فروهر: ما اعتقاد داریم که، برای پدید آوردن فضای سیاسی باز، آزاد گذاردن همه‌ی حزب‌ها و سازمان‌های سیاسی، آزاد گذاردن کانون‌ها و اتحادیه‌ها و انجمن‌های صنفی هر گروه اجتماعی ضروری است؛ آزاد گذاردن همه‌ی روزنامه‌ها، هفته‌نامه‌ها و به‌طورکلی نشریه‌ها با هر اندیشه‌ای که دارند ضروری است؛ روشن‌تر، آزادی نوشتار، گفتار و گردهمایی و برروی‌هم زنده‌داشت حقوق ملت در قانون اساسی حتمی است؛ ایجاد ایمنی قضائی بسیار اهمیت دارد تا بتوان وضع اختناق‌آمیز کنونی را درهم‌شکست؛ برچیدن دادسراها و دادگاه‌های اختصاصی، جز آنکه در قانون اساسی پیش‌بینی شده؛ بازگرداندن صلاحیت عام دادسراها و دادگاه‌های عمومی دادگستری، به‌ویژه پایان دادن بی‌درنگ به کار نهادهای سرکوبگری که نام دادسرا و دادگاه‌های ویژه‌ی روحانیت و انقلاب اسلامی به آن‌ها داده شده و جز پاسداری از جو وحشت وظیفه‌ای ندارند. به نظر ما، رسیدگی به بزه‌های سیاسی باید در دادگاه‌های عمومی با حضور هیئت منصفه به طور علنی و با شرکت وکیل دادگستری انتخابی یا تسخیری انجام شود؛ دادن عفو عمومی، آزادی همه‌ی زندانیان سیاسی، به‌ویژه زندانیانی که زیر عنوان‌های دیگر در گوشه‌وکنار ایران، مانند کردستان و بلوچستان، در سیاه‌چال‌ها به‌سر‌می‌برند و گاهی هم بی‌سروصدا تیرباران می‌شوند؛ آزاد گذاردن ایرانیانی که به کشورهای بیگانه پناه برده‌اند برای بازگشت به میهن و دادن تأمین لازم به آنان.

گزارشگر: خیلی متشکرم. موفق باشید.

داریوش فروهر: خدانگهدار.

روز چهارشنبه، بیست‌ونهم اردیبهشت‌ماه، در برخورد هنگامی با یکصدویازدهمین سالگرد زادروز مصدق بزرگ، از بامداد، تب‌وتاب روستای احمدآباد، که دو سه روزی در تهیه و تدارک گرامی‌داشت همیشه‌پیشوای ملت بود، به اوج رسید و دسته‌دسته شرکت‌کنندگان با چهره‌های شادمان و دسته‌های گل یکی پس از دیگری وارد قلعه شدند.

نخستین گروه، همچون هر سال، شماری از وابستگان شورای کارگران و پیشه‌وران حزب ملت ایران بودند که، پس از فاتحه‌خوانی و گل‌گذاری، به همراه گردانندگان کارهای قلعه‌ی احمدآباد، پذیرایی از مهمانان را بر عهده گرفتند. سپس داریوش فروهر با تنی چند از همرزمان جوان خود از راه رسید و گل‌بسته‌ای را که به سه رنگ سبز و سفید و سرخ و نشان حزب ملت ایران آراسته شده بود نثار مزار مصدق بزرگ کرد و به دیگر حاضران پیوست. از همان صبح زود، بساط پخت‌وپز آش سنتی مشهدی‌ها، که جواد مادرشاهی، از کوشندگان دیرپای جبهه‌ی ملّی ایران، و تنی چند از همشهری‌هایش بر پا کرده بودند، حال‌وهوای خاصی به قلعه‌ی احمدآباد داده بود.

اندکی بعد، برخی از هموندان و هواداران حزب ملت ایران و، سپس، شماری از رهبران جمعیت نهضت آزادی ایران به مزار پیشوا آمدند؛ و، تا ساعت دوازده، به‌تقریب، صحن روبه‌روی ساختمان قلعه‌ی احمدآباد از جمعیت موج می‌زد و، در میان آنان، چهره‌های سیاسی شناخته‌شده‌ای که سال‌ها در راه استقلال و آزادی ایران پیکار کرده‌اند به چشم می‌خورد.

پس از شنیده شدن اذان ظهر از بلندگوها و صرف ناهار، که در فضائی صمیمی انجام گرفت، دکتر شمس‌الدین امیرعلایی، یکی از اندک بازماندگان کابینه‌ی ملّی مصدق، سخنانی ایراد کرد. نام‌برده در آغاز از علی اردلان، مهندس مهدی بازرگان، و دکتر یدالله سحابی، که به‌رغم بیماری در این آیین شرکت کرده بودند، سپاس‌گزاری کرد و نیز تلاش‌های پیوسته‌ی داریوش فروهر را در راستای بزرگ‌داشت این روز فرخنده ستود.

دکتر امیرعلایی در سخنان خود به بیان برخی ویژگی‌های مصدق بزرگ، که او را چونان «آفتاب» و همراهانش را «فروزه‌ای» از آن نام نهاد، پرداخت؛ و، پس از نام‌برده، دکتر محمود مصدق به عنوان میزبان اصلی کیک‌هایی را که به نشان یکصدویازدهمین زادروز مصدق بزرگ به رنگ‌های پرچم ایران ساخته شده و از سوی دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران پیشکش شده بود برید و شمع‌های افروخته را خاموش کرد.

پس از آن، سرود ملّی «ای ایران» را همگان خواندند و کیک‌ها میان کودکان و زنان و مردان روستایی و دیگر شرکت‌کنندگان پخش گردید؛ و سرانجام، انبوه رهروان مصدق بزرگ با شوروشادی روستای احمدآباد را ترک کردند.

در بیست‌ونهم اردیبهشت‌ماه یکهزاروسیصدوپنجاه‌وپنج، در اوج اختناقی که سراسر میهن را فراگرفته بود، حزب ملت ایران بزرگ‌داشت این روز فرخنده را آغاز کرد و لوحی سنگی در مزار پیشوا به یادگار گذارد. از آن پس، همه‌ساله، حزب ملت ایران بیش‌وکم در این روز آیین‌های ویژه‌ای بر پا داشت و دیگران را به شرکت در آن فراخواند که، با خرسندی بسیار، در سال کنونی، گردهمایی شکوهمندی در قلعه‌ی احمدآباد پدید آمد. باشد که در سال‌های آینده فرخنده‌زادروز مصدق بزرگ در سراسر ایران‌زمین جشن همگانی گردد.

سرانجام، محمدعلی کلانتر، از کوشندگان حزب ملت ایران، که از پنجم امردادماه سال یکهزاروسیصدوهفتادویک به زندان کشیده شده بود، بعدازظهر امروز آزاد گردید.

این رزمنده‌ی دیرپا چندی قبل در شعبه‌ی چهار دادگاه انقلاب اسلامی تهران، که نهادی ناسازوار با‌ قانون اساسی و فاقدصلاحیت برای رسیدگی به بزه‌های سیاسی است، مورد دادرسی قرار گرفته بود. شرکت دو وکیل دادگستری برجسته در نشست‌های این نهاد، که در پی پافشاری‌های بسیار انجام شد، می‌تواند به گونه‌ی پیروزی چشمگیری در جو اختناق‌آمیز کشور تلقی گردد. باشد که همه‌ی زندانیان سیاسی هرچه زودتر آزادی خود را بازیابند.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران

هم‌میهنان،

افزون بر یک ماه پیش، در آستانه‌ی روی صحنه آوردن نخستین پرده‌ی نمایش انتخابات، حزب ملت ایران طی پیامی با روشنگری پیرامون وضع نابهنجاری که بر کشور فرمانرواست خواستار به‌پاخاستگی مردم برای رسوا کردن این بازیگری برکرسی‌قدرت‌نشستگان شد.

خوش‌بختانه، این ندای حق‌طلبانه در میان ایرانیان بیداردل، که از زشت‌کاری‌ها به جان آمده‌اند، بازتاب گسترده‌ای یافت و بسیاری از حزب‌ها و جمعیت‌ها و نیز چهره‌های سیاسی سلطه‌ستیز و آزادی‌خواه در درون و بیرون کشور با نشر بیانیه‌ها و انجام مصاحبه‌های گوناگون خطرهای میهن‌بربادده را به شرح آوردند و هر یک به نوعی دوری جستن از صحنه‌گردانی انتخابات را وظیفه‌ی ملّی شناختند و حتی پیشنهادهایی برای شکل پایان دادن به روند یکه‌تازی طرح کردند؛ از جمله در راستای گذار آرام از زیر سلطه به سامانی مردم‌سالارانه، که بی شک در گرو برگزاری «انتخابات آزاد» قرار دارد، شرط‌های زیر پیش کشیده شد:

پدید آوردن فضای سیاسی باز از راه

ــ پاس داشتن آزادی گفتار و نوشتار و گردهمایی و جلوگیری از تجاوزگری گروه‌های فشار به هر عنوان؛

ــ آزاد گذاردن همه‌ی سازمان‌های سیاسی و حزب‌های دگراندیش و نیز اتحادیه‌ها، انجمن‌ها، و کانون‌ها و به‌طورکلی نهادهای صنفی هر گروه اجتماعی؛

ــ اجازه‌ی نشر دادن به همه‌ی روزنامه‌ها، ماه‌نامه‌ها، و فصل‌نامه‌ها، و کتاب‌های دارای‌بینش‌های‌گوناگون، برکنار از هر سانسور؛

ــ برروی‌هم، زنده‌داشت همه‌ی «حقوق ملت»، که در بیست‌وچهار اصل از فصل سوم قانون اساسی پیش‌بینی گردیده است.

ایجاد ایمنی قضائی از راه

ــ بازگرداندن صلاحیت عام  دادگاه‌های عمومی دادگستری و برچیدن دادسراها و دادگاه‌های اختصاصی، جز آنچه در قانون اساسی پذیرفته شده است؛

ــ پایان دادن به کار نهادهای سرکوبگری که نام دادگاه‌های «ویژه‌ی روحانیت» و یا «انقلاب اسلامی» بدان‌ها داده شده است و تنها پاسداری از جو وحشت را بر عهده دارند؛

ــ رسیدگی به بزه‌های سیاسی در دادگاه‌های عمومی با حضور هیئت منصفه، به طور علنی، و با شرکت وکیل دادگستری تسخیری یا انتخابی؛

ــ آزادی همه‌ی زندانیان سیاسی، که به هر عنوان در گوشه‌وکنار کشور دربند هستند، حتی اگر مورد دادرسی‌های فرمایشی قرار گرفته باشند؛

ــ دادن تأمین‌های لازم به انبوه ایرانیانی که به کشورهای بیگانه کوچ کرده‌اند برای بازگشت به میهن؛

ــ برروی‌هم، بازسازی و پاک‌سازی و توانمند داشتن دستگاه دادگستری با ضابطه‌های ذکرشده در قانون اساسی، به گونه‌ای که همگان آن را نگه‌دارنده‌ی جان و حیثیت و حق خود بدانند و از هر ستمی در امان بمانند.

افزون بر این‌ها خواسته شد تا اختیارهایی که شورای نگهبان با برداشت نادرست از اصل نودونهم قانون اساسی به خود داده و دامنه‌ی «نظارت» بر انتخابات را به تشخیص صلاحیت‌ نامزدها و نیز دخالت در کارهای اجرائی کشانده است حذف گردد تا در هر گزینشی به‌راستی «میزان رأی مردم» باشد.

در این میان، برکرسی‌قدرت‌نشستگان بی‌اعتنا به خشم خاموشی که از هر بانگ پرخاشی رساتر و سراسر ایران را فراگرفته است صحنه‌آرایی‌های همیشگی را دنبال می‌کنند و با در انحصار داشتن همه‌ی ابزارهای تبلیغ گفتاری، نوشتاری، و تصویری می‌کوشند تا نابسامانی‌های فزاینده‌ی کشور را ناچیز جلوه دهند.

هم‌اکنون سران جمهوری اسلامی ایران را به ورطه‌ی هولناکی افکنده‌اند که، از لحاظ سیاست خارجی، به بن‌بست رسیده، از لحاظ اقتصادی، به ورشکستگی افتاده و، از لحاظ اجتماعی، در غرقاب تباهی غوطه‌ور است؛ ولی در گیرودار خیمه‌شب بازی گزینش رئیس‌جمهور، با سرهم‌کردن آمارهای دروغین، از پیشرفت‌های برنامه‌های سازندگی دم می‌زنند تا شاید کسان بیشتری را به پشتیبانی از خود برانگیزند.

میراث‌خواران انقلاب، که به‌خوبی می‌دانند دیگر جایی در میان مردم ندارند، در همه‌ی سطح‌ها با همه‌ی نیرو می‌کوشند تا شمار بیشتری را به پای صندوق‌های رأی بکشانند و پایه‌های لرزان فرمانروایی خود را استوار جلوه دهند و چه‌بسا می‌خواهند در بده‌وبستان‌های پشت‌پرده دست پرتری داشته باشند.

چنین است که وظیفه‌ی ملّی ایجاب می‌کند ایرانیان در هر کجا هستند به هنگام روی صحنه آوردن واپسین پرده‌ی نمایش انتخابات با خلوت گذاردن جایگاه‌های رأی‌گیری و کوی و برزن گرداگرد آن قهر سنگین خود را به یکه‌تازی نشان دهند.

فرجام کار هر چه باشد، درخواست مردم‌سالاری به گونه‌ی تنها شیوه‌ی درست کشورداری همچنان یک ضرورت تاریخی است و حزب ما، همه‌ی زنان و مردان این سرزمین خدایی و همه‌ی سازمان‌های سیاسی سلطه‌ستیز را به نوسازی اسطوره‌ی «همبستگی همگانی» فرامی‌خواند. باشد که در پرتو آن ایران دیرینه‌سال آزادی و آبادی درخور را بازیابد.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران

هم‌میهنان، کارگران بیداردل،

چهل‌ودو سال پیش، در روز بیست‌ونهم خردادماه یکهزاروسیصدوسی، ایرانیان در پی یک قرن و نیم شکست و پراکندگی، گام استواری در راستای رهایی از سلطه‌ی بیگانه برداشتند و، با خلع ید از استعمار، گردانندگی صنعت نفت را در سراسر کشور بر عهده گرفتند.

این پیروزی در زمانه‌ای به دست آمد که بیشتر ملت‌های جهان زیر یوغ استعمار کهنه و نو قرار داشتند و، بی‌بهره از استقلال، در چنبر واپس‌ماندگی گرفتار بودند. در چنان جوی، درافکندن پنجه در پنجه‌ی غولی سلطه‌گر، که با سالیان دراز بهره‌کشی از داده‌های سرزمینی و نیروی کار ملت‌ها فربه شده بود، در چارچوب بسیاری از نگرش‌ها نمی‌گنجید؛ ولی ایرانیان در پرتو همبستگی همگانی و، با برخورداری از رهبری خردمندانه‌ی مصدق بزرگ، چنین کار سترگی را به انجام رساندند.

گرچه در تاراندن غارتگران بیگانه همه‌ی مردم بپاخاسته‌ی کشور سهم داشتند؛ ولی در گیرودار اجرای قانون و نصب تابلوی شرکت ملّی نفت و برافراشتن درفش ایران بر فراز همه‌ی نهادهای آن، کارگران ستم‌دیده و خشمگین به اندازه‌ای از خود هشیاری و دلیری نشان دادند که «افتخار جاوید» برای این گروه اجتماعی زایا پدید آمد.

پس از یک سال، که شایستگی و ورزیدگی فرزندان دردآشنای این نیاخاک در نگهداری و گرداندن همه‌ی دستگاه‌های صنعت نفت و حتی ساختن فرآورده‌های تازه‌ای به‌خوبی روشن گردید، حزب ما روز بیست‌ونهم خرداد را به نام «روز کارگران ایران» پیشنهاد کرد و پیشوای ملت نیز بر آن صحه نهاد.

با پی‌ریزی نخستین واحدهای صنعتی نوین در ایران‌زمین، کارگران به گونه‌ی یک گروه اجتماعی سازنده پا به صحنه‌ی سیاسی کشور گذارند و، در خیزش مشروطیت، جنبش ملّی شدن صنعت نفت و سرانجام انقلاب، که هر سه ویژگی سلطه‌ستیزانه داشتند، نقش برجسته‌ای ایفا کردند.

با پیروزی انقلاب، که در راستای نیاز ملّی برای بازگشت به خویشتن خویش بود، امید می‌رفت در ایران بپاخاسته هیچ نشانی از استعمار و استبداد و استثمار بر جای نماند؛ ولی واپس‌گرایان به‌قدرت‌رسیده خیلی زود جدول ارزش‌های آن رستاخیز بزرگ را درهم‌ریختند و جلوگیر هر دگرگونی ریشه‌ای شدند. در این میان، کارگران، که افزون بر پیروی از آرمان‌های ملّی خواستار پایان دادن به هر گونه بهره‌وری نابجا از نیروی خود و نیز جویای زندگی بهتر بودند، با کینه‌توزی بی‌مانند ازگردراه‌رسیدگان، که جز ثروت‌اندوزی هدفی نداشتند، روبه‌رو شدند و هر کوشش حق‌طلبانه‌ی آنان با سرکوب روبه‌رو گردید.

هم‌اکنون، در اوج سیه‌روزی همگانی، که زاییده‌ی زشت‌کرداری‌های زمامداران یکه‌تاز است، کارگران ایران به‌سختی در تنگنا افتاده‌اند و ایمنی شغلی ندارند، دستمزدی درخور هزینه‌های زندگی دریافت نمی‌کنند، از بیمه‌های اجتماعی درستی برخوردار نمی‌باشند و، با بسته شدن سازمان‌های صنفی، در برابر پای‌مال کردن هر حق قانونی خود بی‌پناه مانده‌اند.

وانگهی، پس از برگزاری نمایش انتخابات رئیس‌جمهوری، که به‌رغم کناره‌جویی آشکار مردم و کاهش چشمگیر رأی‌دهندگان باز همچون یک پیروزی از آن یاد می‌کنند، سخن‌پردازی پیرامون جامه‌ی عمل پوشاندن به دنباله‌ی برنامه‌های اقتصادی ایران‌بربادده را از سر گرفته‌اند. بی‌شک، کاهش ارزش پول ملّی و بازگذاردن دروازه‌های کشور به روی کالاهای ساخت بیگانه افت سطح تولید داخلی و خوابیدن کارخانه‌ها را در پی دارد و اردوی کارگران با از دست دادن حرفه و درآمد خود روبه‌رو می‌گردند و، در آینده‌ای نزدیک، نابسامانی‌های بیشتری گریبان این گروه اجتماعی بنیادمند را خواهد گرفت.

در چنین هنگامه‌ای، بر کارگران بیداردل فرض است تا بی‌درنگ برای بازسازی سندیکاها و اتحادیه‌هایی که قربانی توطئه‌ی انحصارگران شده است به تکاپو پردازند و آماده‌ی دفاع از حقوق قانونی خود و انجام دیگر وظیفه‌های ملّی گردند. باشد، با اتحاد بزرگ همه‌ی گروه‌های اجتماعی و سازمان‌های سیاسی، بار دیگر، بساط یکه‌تازی برچیده شود و، با برقراری مردم‌سالاری، ایران دیرینه‌سال آزادی و آبادی خود را بازیابد.

درود به اردوی کارگران ایران، پیروز باد ملت.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران

هم‌میهنان، همرزمان،

بار دیگر، پانزدهم شهریور، خجسته‌روز بنیاد، سرآغاز پیکار خستگی‌ناپذیر در راستای برآوردن خواست‌های تاریخی و اجتماعی ایرانیان، فرارسید. در بحبوحه‌ی جنگ جهانگیر دوم، که سراسر ایران کنونی نیز به اشغال لشکریان امپریالیست‌های جهان‌خوار درآمده بود، شماری از جوانان خودساخته با اندریافت نیاز ملّی، نخست، در انجمنی نهانی گرد آمدند و سپس، در شامگاه پانزدهم شهریورماه یکهزاروسیصدوبیست‌وشش، سازمان فرهنگی‌ـ‌سیاسی آشکاری را شالوده‌ریزی کردند و چندی بعد به آن نام «مکتب پان‌ایرانیسم» دادند.

در هنگامی هم که زنان و مردان این سرزمین به پیشوایی مصدق بزرگ به استعمار پیوندیافته‌با‌استبدادوارتجاع ضربه‌ای کاری زدند و در پی تاراندن غارتگران زرچشمه‌های نفت به مردم‌سالاری رسیدند، بیشتر پرورش‌یافتگان مکتب پان‌ایرانیسم فرصت پدیده‌آمده را غنیمت شمردند و، با چیرگی بر نفاق‌های درونی برانگیخته‌ی‌دشمن، گام آرمان‌خواهانه‌ی تازه‌ای برداشتند و، در یکم آبان‌ماه یکهزاروسیصدوسی، حزب ملت ایران را بنیان‌گذاری کردند.

از آن پس، این حزب ملت‌گرا به نبردی همه‌جانبه با نیروهای اهریمنی روی آورد و همواره در میان مردم ماند و، در پی کودتای بیست‌وهشت مردادماه یکهزاروسیصدوسی‌ودو، که گسستی دیگر در روند جنبش سلطه‌ستیزانه‌ی ایرانیان پدید آورد، در همه‌ی سال‌های اختناق، از هیچ گونه تلاش برای بازگرداندن دستاوردهای میهنی بازنایستاد تا سرانجام از پیشگامان خیزش‌های انقلاب‌آفرین گردید.

با پیروزی انقلاب بیست‌ودوم بهمن‌ماه یکهزاروسیصدوپنجاه‌وهفت، حزب ملت ایران همچون دیگر سازمان‌های سیاسی ایستاده‌به‌خود امیدوار بود که سازندگی کشور با بهره‌گیری از داده‌های سرزمینی سرشار و نیروهای انسانی خروشان در استقلال ملّی، آزادی‌های فردی و اجتماعی، و عدالت همگانی آغاز گردد و همه‌ی ایرانیان از پی سالیان دراز ستم‌کشیْ بهروزی یابند و در راستای پیش‌روندگی افتند. با دریغ بسیار چنین نشد و تاروپود سامان فرمانروایی کشور را با چنان واپس‌گرایی تنیدند که سخت با فرهنگ ملّی جوشیده از پیوند ایرانیگری و اسلام‌باوری بیگانه بود و، با به بیراهه‌کشانیدن انقلاب، بساط یکه‌تازی دیگر باره گسترده گردید و ایران بپاخاسته باز هم در گسست و پریشانی فروماند.

هم‌اکنون، زمامداران ناآگاه و ناتوان، که با همه‌ی ندانم‌کاری‌ها دودستی به کرسی‌های قدرت چسبیده‌اند، کشور را از لحاظ سیاست خارجی با بن‌بست و، از لحاظ اقتصادی، با ورشکستگی و، از همه بدتر، با زشت‌ترین تباهی‌های اجتماعی روبه‌رو کرده‌اند و سیه‌روزگاری کم‌مانندی گربیان مردم را گرفته است.

این همه در زمانه‌ای است که شناخت هر چه بیشتر قانونمندی‌های زیست اجتماعی بشر و رسوایی نگرش‌های زاییده‌ی‌گمان‌پروری به فروپاشی نظم پاسدار‌سلطه انجامیده و جهان به عصر تازه‌ای پای نهاده است که می‌توان بدان «عصر بازسازی هستی ملّی با شیوه‌ی مردم‌سالاری» نام داد.

خوش‌بختانه، گستره‌ی ایران‌زمین نیز از دگرگونی‌های یادشده بی‌بهره نمانده و مردم در همه جا، از بلندی کوه‌های مرزوبوم قفقاز تا دورافتاده‌ترین کرانه‌های بحرین، از دامان سیحون خروشان تا کناره‌های دجله‌ی کف‌آلود، به‌رغم دسیسه‌های گوناگون، به براندازی سلطه‌ی بیگانه پرداخته‌اند؛ گرچه هنوز تا رسیدن به یگانگی ملّی و بازگشت به خویشتن خویش راهی دراز در پیش دارند.

از این رو، حزب ملت ایران، که از آغاز پیدایی آرمان‌خواهانه در راستای یکپارچگی میهن و به‌هم‌پیوستن همه‌ی بخش‌های جداشده و شکوفایی فرهنگ آن کوشا بوده است، اکنون بیش از همیشه خود را با وظیفه‌ی تاریخی دوگانه‌ای روبه‌رو می‌بیند: از یک سو باید با همه‌ی توان برای پایان دادن به روند یکه‌تازی و زنده‌داشت جدول ارزش‌های انقلاب به تکاپو پرداخت و به سازندگی روی آورد تا کشور کانونی از همگرایی ملّی شود و، از سوی دیگر، باید بی‌دریغ به یاوری مردم زنجیرگسل در فراسوی مرزهای قراردادی شتافت تا ایران دیرینه‌سالْ جاودانه یگانه و آزاد و آباد گردد.

آنچه گذشت بایای سترگی است و، بی‌شک، سران جمهوری اسلامی با این همه درماندگی در کشورداری از عهده‌ی انجام آن بر نمی‌آیند و به‌ویژه خلوتی چشمگیر صحنه‌آرایی‌های واپسین نمایش انتخابات به‌خوبی نشان داد که به هیچ وجه از پشتیبانی مردم برخوردار نیستند و برنامه‌ی سنجیده‌ای هم ندارند و تنها با آوازه‌گری‌های بی‌درون‌مایه کار امروز را به فردا می‌افکنند.

در همه جای جهان، اگر زمامداران نتوانند زمینه‌ی بهزیستی ملّی را فراهم دارند، به‌دلخواه یا به‌ناچار، دست از کار می‌کشند تا مردم آزادانه سرنوشت خویش را رقم زنند؛ ولی در ایران ریزه‌خواران انقلاب با نادیده انگاشتن ناخشنودی همگانی سرسختانه جایگاه‌های فرمانروایی کشور را در انحصار گرفته‌اند و، چنان که نیاز داشته باشند، از پای‌مال کردن بنیادهای قانون اساسی آمیخته با قشریگری نیز روی‌گردان نیستند.

در چنین برهه‌ای، حزب ما، که پیوسته و در همه‌ی فرازونشیب‌ها درفش ملت‌گرایی را پرامید برافراشته داشته است، به شادیانه‌ی چهل‌وششمین سالگرد خجسته‌ی «روز بنیاد» بر پیمان خود با شما زنان و مردان ایران‌زمین پای می‌فشارد.

بیایید همه با هم به یاد آوریم که هنگام تصمیم بزرگ فرارسیده و باید از خود به در شد و سمندروار تن به آتش سپرد، با ایثار هستی و جان، بساط قلدری را از سراسر این نیاخاک خدایی برچید و به مردم‌سالاری دست یافت تا، در پرتو آن، «فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم.» چنین باد.

خجسته باد روز بنیاد، پیروز باد ملت.

دبیرخانه‌ی حزب ملت ایران